(119) Opbloeien na narcistisch misbruik

Een narcistische ouder is eigenlijk voor de buitenwereld de perfecte ouder. De werkelijkheid is dat wanneer er niemand bij is, er alleen kritiek is … op wie je bent, wat je doet, of niet doet. Geen gelegenheid wordt onbenut om je te kleineren, te vernederen en je een schuldgevoel aan te praten.

Ik ben opgegroeid in een situatie waarin één ouder er vanaf mijn zesde (na de scheiding van mijn ouders) niet was en die ouder is overleden toen ik zestien was. De andere ouder is wat ze noemen narcistisch. Ik denk dat de gevolgen hiervan enorm onderschat worden.

Een narcistische ouder is eigenlijk voor de buitenwereld de perfecte ouder. Je gaat altijd goed gekleed, wordt goed verzorgd, leuke gezinsuitjes en in gezelschap zal er altijd ‘liefdevol’ met je omgegaan worden. Narcisten zijn meester in het verbergen van de andere kant. De werkelijkheid is dat wanneer er niemand bij is, er alleen kritiek is. Op wie je bent, wat je doet (of niet doet). Zij laten geen gelegenheid onbenut om je te kleineren, te vernederen en je een schuldgevoel aan te praten (want het ligt altijd aan jou). Tot het punt dat je zelfvertrouwen en zelfbeeld nog een schim zijn van wie je werkelijk bent. En dit heeft ernstige gevolgen voor de jaren erna. Je bent immers gewend dat het ‘normaal’ is dat er zo met je wordt om gegaan, waardoor je ook partners in je leven aantrekt die ditzelfde gedrag vertonen.

Het is je geleerd dat je niets waard bent, waardoor je onbewust ook de personen in je leven aantrekt die dit bevestigen. Dit heeft in mijn leven geresulteerd in relaties vol misbruik. Emotioneel en psychisch misbruik, lichamelijke mishandelingen, etc. Het zijn relaties waarin je volledig geïsoleerd wordt, want op het moment dat er mensen in je omgeving tegenwicht geven, raken zij de macht kwijt over jou en dat is natuurlijk niet de bedoeling…

Narcisten willen controle over je denken, je voelen en je complete zijn. Zij willen bepalen hoe jij leeft en hebben de gave om dit heel geleidelijk te bereiken. Want op het moment dat je je verzet, draag je direct de gevolgen, dus je gaat je meer en meer aanpassen aan de wensen van de narcist, je wilt immers eigenlijk vooral de rust bewaren. Je raakt steeds verder van jezelf verwijderd, tot er een moment komt dat je letterlijk de bodem raakt.

Blijkbaar was dat in mijn geval echt nodig. Want pas op dat moment besefte ik dat ik niet meer wist wie ik was, wat ik leuk vond. Ik wist alleen wel dat ik de negatieve spiraal van pijn, verdriet en continue gekwetst worden, wilde doorbreken. Maar hoe doe je dat na zoveel jaren leven in pijn en altijd op je tenen lopen? Ik kreeg een burn-out en dat is achteraf waarschijnlijk het beste dat mij is overkomen.

Ik koos ervoor om mij volledig terug te trekken, het contact te verbreken en tot rust te komen. Mijn werk was voor mij mijn houvast in die periode, want zakelijke contacten gingen mij wel goed af, omdat dat niet raakt op persoonlijk vlak. Het is een heel proces geweest, waarbij ik vanuit het plezier in mijn werk weer langzaam mijn energie kon gaan opbouwen en er weer ruimte kwam om mij te herinneren wie ik ben, wat ik leuk vind en waar ik blij van word. En vanuit die rust, dat basispunt waarin ik houvast vond, ontdekte ik heel langzaam mezelf weer.

Een narcistische ouder lijkt voor de buitenwereld de perfecte ouder. De realiteit is dat geen gelegenheid wordt onbenut om je te kleineren en te vernederen.

En dan ontstaat er eindelijk groei. Want doordat je je langzaam beter gaat voelen, durf je ook op persoonlijk vlak weer voorzichtig mensen toe te gaan laten die je wel zien voor wie je bent en wat je waard bent.

Het is de eerste stap omhoog, naar het opnieuw opbouwen van je zelfvertrouwen en herstellen van je zelfbeeld. En wanneer jij zelf weer ziet wie je bent, doorbreek je de cirkel. Want dat is het moment dat je gaat kiezen voor relaties in je leven (op alle vlakken) die positief bijdragen aan jouw welzijn en geluk.