(100) Hoe eenvoudig het kan zijn

De laatste tijd lijkt het of ik steeds meer Engelen op Aarde ontmoet. Engelen die je laten zien… hoe eenvoudig het allemaal kan zijn… mag zijn… is. Hoe prachtig de wereld is… hoe prachtig jezelf bent… en… de mensen om je heen. Hoe met een paar woorden… je wereld kan kantelen… van regen naar zonneschijn… van somberheid naar blijheid… van in en in verdriet naar momenten waar je dat verdriet even kan vergeten. Hoe met eenvoudige inzichten… sluiers een voor een worden verwijderd… waardoor alles glashelder… lichter… serener… blijer wordt… en je weer in en in kan genieten van het leven.

Dergelijke momenten vormen voor mij de diamanten in mijn leven.

Met dank aan alle Engelen om mij heen… ik hou van jullie!

(99) Een bijzondere ontmoeting

Het vrouwelijke in het mannelijke naar boven halen om de Wereld mooier te maken voor al die Prachtige Zieltjes die echt geboren willen worden, die echt gedragen willen worden in het tastbare stuk, want de ongeboren Prachtige Zieltjes zijn er ook, zijn bij ons en zullen ons dragen, uitdragen en meedragen voor altijd.

Op zaterdag 26 mei heb ik een bijzondere man mogen ontmoeten, welke aan mijn tafel kwam zitten om ”een Fluiztering- een cadeautje voor jezelf” te mogen ontvangen via het automatisch schrift. In deze ontmoeting zijn er heel wat woorden gezegd, aangehoord, opgeschreven, echter ook een aantal die onbeschreven bleven, maar door de energie opgepikt zijn in dit bijzondere moment en tot uiting mochten komen via dit stuk.

We hebben even kort gesproken over hetgeen er bij u speelde naar aanleiding van het trieste gebeuren van uw dochter. Hoe bijzonder en hoe mooi het proces voor u is gaan stromen door haar en deze u heeft ervaren en nog ervaart mag delen met anderen via uw blog en het schrijven van een boek.

Het geheel maakte de cirkel af toen we het over ongeboren zieltjes hadden gehad met daarbij de ongeschreven emoties, het ongelooflijke verdriet maar ook de Kracht en Liefde die nodig is om het te mogen ervaren, te accepteren en te mogen delen in onvoorwaardelijke liefde. De erkenning, de herkenning. Het proces van het in Liefde ontstaan van een prachtig Zieltje, de wil tot vorming en uiteindelijk helaas het niet mogen geboren worden op Moeder Aarde omdat het Lot zoals velen zouden zeggen zo is gelopen.

Echter het Prachtige Zieltje is niet voor niets bij jou gedragen, heeft zich geborgen gevoeld en vrij om zich te mogen nestelen echter was dit moment al voldoende om verder te mogen groeien naar een ander moment wellicht om daadwerkelijk geboren te mogen worden.

De eenvoud, de sereniteit, de authenticiteit, de wil en de kracht zit in dit Zieltje die je deze ervaring wilt meegeven om gedragen te worden, want dat is uiteindelijk het doel. Gedragen worden, letterlijk in het Hart, in de Ziel van alle betrokkenen zodat allen kunnen leven op de manier die zij wensen en willen.

Rouw in deze is erg belangrijk, vieren van het leven is aan de andere kant ook erg belangrijk, dat is voor eenieder verschillend en heel persoonlijk.

Het feit dat er erkenning is van dit prachtige Zieltje, zal alle betrokkenen zich dichter bij zichzelf brengen, en het Zieltje mogen ontvangen zoals het bedoeld is.

Het Zieltje in is aangeraakt door de onvoorwaardelijke Liefde vanuit de Bron der Liefde en deze aanraking zal je voor altijd bij je dragen in je Hart, in je Ziel als een geschenk ervaren ondanks het verdriet en de pijn zal deze erkenning uiteindelijk het antwoord zijn om verder te mogen gaan op een ieders Zielenpad.

Dit proces is heel moeilijk onder woorden te brengen en de emoties variëren bij ons, echter wat universeel is de onvoorwaardelijke Liefde, de erkenning dat dit prachtige Zieltje er was en nog is maar dan in een andere vorm. Communicatie in deze is heel cruciaal daar de een erover zal kunnen spreken, de ander niet.

De vraag is wat heb jij nodig om verder te kunnen gaan.

Je zou een dankbaarheidsbrief kunnen schrijven aan jezelf, aan je partner maar ook aan dit prachtige Zieltje, waarin jij je bloot mag geven op jouw eigen manier verwoorden of zonder woorden iets tastbaars mag ontvangen in dit proces op jouw Levenspad op Moeder Aarde.

Jij mag gedragen worden, jij mag gehoord worden, jij mag gezien worden, jij mag er Zijn zoals jij wilt.

Het prachtige Zieltje zal zijn of haar Zielenreis vervolgen met de missie die hij of zij moet afleggen om verder te gaan, maar dankzij jou dit mag doen.

Bijzonder is het feit dat deze ervaring je altijd zal voeden in Liefde, je zal voeden in onvoorwaardelijke Liefde, in geborgenheid, in eenheid, in alles wat jij voelt, als het even moeilijk is, als je even twijfelt aan alles, als je even geen energie hebt om positief te zijn over dit gebeuren, mag je naar dit plekje toe, wat alleen van jou is en van jouw prachtige Zieltje om even de verbondenheid te voelen van pure Liefde, het pure Zijn, het pure gevoel van eenheid.

De liefde die je dan ervaren mag schenkt dit Prachtige Zieltje jou omdat dit lijntje er altijd zal zijn, bij elke gedachte, bij elke stap, bij elk gebeuren in jouw leven zal hij of zij erbij zijn.

Dit is het vieren van zijn of haar aanwezigheid waardoor de energie zal veranderen, de energie zal een geschenk zijn aan jou en aan Moeder Aarde, wat dit is nodig om transformatie te bewerkstelligen waarbij Liefde, Eenheid en Puurheid de woorden zijn die als basis zullen fungeren voor de mensheid.

De mensheid is toe aan Liefde, eenheid en puurheid vanuit je Hart en Ziel te leven, te werken, te handelen om samen iets te bouwen waar onze prachtige Zieltjes als boodschappers zullen worden gezien en als aanrakingen die we ons zelf mogen schenken, ons Hart mogen schenken, onze Ziel mogen schenken om samen verbroedering, verbinding en Vrede te mogen ervaren.

Het vrouwelijke in het mannelijke naar boven halen om de Wereld mooier te maken voor al die Prachtige Zieltjes die echt geboren willen worden, die echt gedragen willen worden in het tastbare stuk, want de ongeboren Prachtige Zieltjes zijn er ook, zijn bij ons en zullen ons dragen, uitdragen en meedragen voor altijd.

Een hele mooie dag en laat de Ziel het antwoord zijn op al onze vragen, onze pijnen, onze verdriet, onze vreugde, onze teleurstellingen, onze momenten samen en apart van elkaar.

Laat je Ziel Zijn in de eenvoud, in de ontmoeting met die ander.
Laat je Ziel Dansen in de eenvoud, in de ontmoeting met die ander.
Laat je Ziel Zien in de eenvoud, in de ontmoeting met die ander.
Laat je Ziel Voelen in de eenvoud, in de ontmoeting met die ander.
Laat je Ziel Ervaren in de eenvoud, in de ontmoeting met die ander.

Laat dit Prachtige Zieltje Zijn, Dansen, Zien, Voelen en Ervaren om te dragen, gedragen te worden, mee gedragen te worden in dit rouwproces – dat de tranen van verdriet Parels mogen worden in Liefde gedragen mogen worden als een denkbeeldige Parelketting die je altijd om hebt.

Een hele mooie dag en heel veel Liefde in al uw werk en al uw mooie woorden die u mag dragen, uitdragen en meedragen door en voor uw mooie bijzondere dochter.

(96) Bewustwording

Het heeft toch zo moeten zijn!

Na het schrijven van mijn vorige blog over een gebroken hart bleef ik met een onbestemd gevoel achter. Een gevoel waar ik niet echt de vinger achter kon krijgen. Dat gevoel werd nog eens onderstreept met mijn vraag aan het einde van die blog:

“Wat als we in staat zouden zijn geweest om (onder begeleiding) onze rouw te kunnen verwerken… zou mijn zielenmaatje dan nu nog hebben geleefd?”

Het heeft “even” geduurd voor ik het antwoord had gevonden.

Hoe eerder je van je rouw bewust bent, hoe eerder je instaat bent om dat te kunnen verwerken en… hoe minder naar mijn mening de eventuele gevolgen zijn. Of je je rouw ook wilt verwerken is een keuze… die keuze is geheel aan jou.

Pas na het overlijden van Anne Birgit, onze dochter, beseften we dat we iets moesten doen aan het verdriet dat we gedurende die 21 jaar dat onze dochter leefde, hadden weggestopt. Weggestopt… omdat we beiden continu in een overlevingsstand stonden.

Dat wegstoppen van ons verdriet is gedurende al die jaren voor ons een tweede natuur geworden. We stonden er gewoon niet bij stil… ja… gewoon! Onverwerkte rouw “vreet” je eindelijk als het ware van binnenuit op. Het begint met onbestemde kwaaltjes… waarvan niemand de oorzaak kan vinden… tot zelfs, zoals mij is overkomen, twee openhartoperaties vlak achter elkaar… of zelfs erger toen mijn echtgenote overleed aan een gebroken hart. Het waren allemaal signalen van het lichaam dat er iets aan de hand was en dat ik mijn leven anders diende in te richten… misschien zelfs drastisch anders. Gedurende de jaren dat onze dochter leefde waren we ons echter niet bewust dat we ons verdriet moesten verwerken… en na haar overlijden konden we het niet… of wisten we niet hoe… een gemiste kans.

Maar… hoe word je je bewust van je rouw?

Je zou kunnen luisteren naar familie, vrienden en de mensen om je heen. Maar misschien heb je op die momenten geen behoefte aan hun mening.

Je zou een periodiek, een soort “dagboek”, kunnen bijhouden waarin je elke 3 of 6 maanden samenvat wat je in de afgelopen periode hebt meegemaakt… hoe je je hebt gevoeld en hoe je daarmee bent omgegaan. Nadat je dit een aantal keren hebt gedaan begin je misschien een trend te ontdekken hoe jij je op dat moment voelt ten opzichte van het begin van het verlies. Als jouw verlies op dat moment nog net zo heftig voelt als in het begin… dan kan dat een aanwijzing zijn dat het tijd wordt om hulp te zoeken… hulp te zoeken hoe je met dat verlies zou kunnen omgaan.

Op dit moment weet ik heel zeker dat wanneer wij direct vanaf de geboorte van Anne Birgit zo’n periodiek (elke 3 of 6 maanden) hadden bijgehouden, wij in een vroeg stadium van het leven van onze dochter ons bewust waren geworden dat wij ons verdriet, al of niet met hulp, (voortdurend) op de een of andere manier moesten verwerken. Ons leven zou er dan heel anders hebben uitgezien.

Het heeft toch zo moeten zijn!

(95) Een gebroken hart

Wat als we wel in staat zouden zijn geweest om (onder begeleiding) onze rouw te kunnen verwerken… zou mijn zielenmaatje dan nu nog hebben geleefd? Een vraag waar ik vermoedelijk nooit antwoord op zal krijgen.

In 1978, op een warme najaarsdag in oktober, werd in het ziekenhuis onze dochter geboren. We waren verheugd dat ons langverwachte eerste kind ter wereld was gekomen.

De vreugde was echter van korte duur. Nog diezelfde avond belde de chirurg op en vroeg of ik direct naar het ziekenhuis wilde komen. Het meconium, de eerste ontlasting van een pasgeboren mensje, zat vast en er was ook een eerste vermoeden dat onze dochter aan Cystic Fibrosis, taaislijmziekte, zou kunnen lijden. Mary-Anne, mijn echtgenote was nog niet op de hoogte gebracht en ze vroeg of ik samen met mijn echtgenote de mogelijkheden met haar kon doornemen… en dan besluiten… hoe we verder zouden gaan. Spoed was vereist. Daar zit je dan samen, als kersverse ouders.

Onze pasgeboren dochter, nog geen 8 uur oud, werd voor de eerste keer in haar leven geopereerd.

Het was de ook eerste keer in mijn leven dat mijn wereld verging. Ik zie nu, ruim 40 jaar na haar geboorte, nog steeds de beelden voor me die ik destijds aan mijn geestes oog voorbij zag komen… hoe een schitterende toekomst in een klap veranderde in een volledig verwoeste wereld! Niet alleen mijn wereld was verwoest, ook die van mijn echtgenote verging in een klap. Ik zie nog steeds de angst in haar ogen… en ik hoor haar nog steeds van wanhoop huilen… het kwam uit het diepst van haar ziel… naar woorden zoekend. Die avond heeft ons beiden voor het leven getekend.

Terwijl onze dochter werd geopereerd legden wij impulsief een eed af naar elkaar… dat, wat er ook zou gebeuren in ons leven… wij altijd bij elkaar zouden blijven… en we er altijd voor elkaar zouden zijn. Op dat moment voelde het alsof het van belang was zodat Anne Birgit er van een hogere macht mocht Zijn. Op de een of andere manier gaf die eed naar elkaar ons rust… gaf die eed een ongekende energie… nee… eerder kracht om door te gaan. Die kracht was nodig want op dat moment hadden we nog geen flouw benul wat ons te wachten stond… hoe we later samen zouden moeten knokken om onze dochter te kunnen begeleiden… en we tegen het einde van haar leven het voorrecht zouden krijgen om haar naar het Licht te mogen brengen.

Er zijn weinig mensen die zich kunnen voorstellen wat we in die 21 jaar hebben meegemaakt. Hoe hoog de druk en de stress was en hoe eenzaam we samen waren. Anne Birgit werd een schitterende jonge vrouw die al heel vroeg in haar leven wist dat ze niet lang zou leven. Al heel vroeg maakte ze bewuste keuzes en probeerde alles uit dat korte leven te halen wat er voor haar maar inzat. Maar juist omdat ze kort zou leven en omdat ze er zo goed uitzag… aan de buitenkant… kwamen we geregeld mensen tegen die haar ziekte niet konden accepteren of niet wilden accepteren. In onze ogen sloeg het nergens op, maar waar we er wel mee hadden te dealen. Alsof de ziekte van Anne Birgit al niet erg genoeg was, het onbegrip van anderen deed daar nog een flinke schep bovenop.

Terugkijkend heeft de eed die wij naar elkaar hebben afgelegd, tijdens die operatie van ons 8 uur oude hummeltje… heeft die eed ons gedurende ons 35-jarige huwelijk overeind gehouden. Nu pas besef ik dat de energie en de kracht die wij ontvingen staat voor ware liefde. Het heeft ons door de meest donkere en lichte perioden van onze relatie heen geholpen. Wat ik nu ook besef is dat ik door alle puzzels heb geleerd dat wat er ook gebeurt in je leven… hoe erg het ook is… je altijd op de een of andere manier wordt geholpen (vanuit de spirituele wereld) en… je uiteindelijk altijd op je beide benen terechtkomt. Het gaat niet vanzelf… je zal er altijd keihard voor moeten werken… en je zal je er vooral voor meer dan 100% voor moeten inzetten… altijd!

Het leven van Anne Birgit was één lange rollercoasterrit. Net zo ongewoon als het leven voor haar was… net zo ongewoon was de periode rondom haar overlijden voor ons… en net zo ongewoon was onze rouwverwerking… tenminste zo voelde dat bij mij zo.

Ouders die een kind verliezen zijn getekend voor het leven. Dat geldt ook voor Mary-Anne en ik, maar toch anders. Hoor je niet vaak dat je het verliezen van een kind je je ergste vijand niet toewenst? Ja, dat vonden wij ook… maar… aan de andere kant was die voortdurende druk waar we dagelijks mee te maken kregen tijdens het leven van onze dochter… die druk die altijd aanwezig was… die druk was na haar overlijden… weg! We hoefden niet meer te overleven. Het werd stil in huis… heel stil! En stapje voor stapje… kwam er beetje bij beetje… weer rust in ons systeem… en tegelijkertijd het besef dat Anne Birgit er niet meer was.

En met die rust kwam er ook weer onrust… maar dit keer van een geheel andere orde… onrust om op de een of andere manier met ons verdriet te kunnen omgaan. Dat verdriet hadden we gedurende het leven van Anne Birgit diep weggestopt. Zo diep dat we er niet meer bij konden komen na haar overlijden. We wisten dat we er iets aan moesten doen… maar hoe… en bij wie we moesten aankloppen? De familie was er ook nog en begon steeds meer aandacht op te eisen waardoor er van enige rouwverwerking niet echt iets terecht kwam… uiteindelijk werd de rouw en het verdriet door ons weer weggestopt. Ja, verlies wegstoppen, dat konden we heel goed… helaas.

Door de rouw die langzaamaan toch begon door te sijpelen uit het diepste van ons wezen in de periode die volgde, gingen we vaak door emotioneel diepe dalen… en tegelijkertijd gingen we ook over emotioneel hoge toppen omdat we samen waren en naast een overleden dochter een gezonde zoon hadden. Te bizar voor woorden… tegelijkertijd door emotioneel diepe dalen en over emotioneel hoge toppen. Het gevolg was dat de familie en de omgeving aan de buitenkant niet konden zien… of niet begrepen… dat we het samen zwaar hadden… zo zwaar dat er uiteindelijk iets brak. Mary Anne, mijn echtgenote en zielenmaatje overleed in 2011 aan een gebroken hart.

Had het zo moeten zijn of… wat als we wel in staat zouden zijn geweest om (onder begeleiding) onze rouw te kunnen verwerken… zou mijn zielenmaatje dan nu nog hebben geleefd? Een vraag waar ik vermoedelijk nooit antwoord op zal krijgen.

(86) Dilemma’s

Het dilemma bij een keuze met verschillende belangen ten aanzien van dierbaren kan zijn dat het grote beslissingen vraagt waar veel toekomstig geluk van afhangt. Het is het kiezen tussen twee dierbare werelden en daar moet je het beste van zien te maken. Soms heb je achteraf spijt van je keuze. Alleen weet je nooit hoe die andere keuze zou hebben uitgepakt. Misschien had je later van die andere keuze ook wel spijt gekregen. En op het moment het besef daar is, stap je ineens in een rouwproces.

De afgelopen paar blogs heb ik gevraagd of lezers me willen helpen met het aanreiken van ervaringen zoals zij dat zelf hebben meegemaakt of misschien nog meemaken. Hoe ze erover hebben nagedacht en bij stilgestaan. Het verhaal van een van de lezers triggerde diep vanbinnen iets bij mij. De blog gaat niet alleen over haar verhaal, maar ook over dat van anderen.

Alle lezers wil ik bij deze nogmaals bedanken voor hun bijdrage.

Waar gaat het verhaal in deze blog over?

Loes, een fictieve naam, en haar partner hebben een zoon en een dochter die geruime tijd elk hun eigen leven leiden.

De zoon woonde alleen en is een paar jaar geleden overleden. De zoon was vaak bij zijn ouders en zijn zus op bezoek. Loes en haar partner haalden samen troost uit wandelen en muziek… en ze haalden troost uit het gezin van hun dochter. Ook de dochter heeft veel verdriet over het verlies van haar broer. Uit eigen ervaring weet ik maar al te goed wat de impact is wanneer je een kind verliest. Het maakt niet uit hoe je het uitlegt… alleen mensen die het zelf hebben meegemaakt zullen begrijpen wat je probeert te zeggen. Je draagt het verdriet ten gevolge van het verlies van een kind voor de rest van je leven met je mee.

De dochter heeft een gezin en een kind en woont vanwege het werk van haar partner in het buitenland op zo’n 6 uur vliegen afstand. Het is een gelukkig gezin. Het straalt ervan af. Ondanks alle communicatiemiddelen waarover we tegenwoordig beschikken mist Loes het directe contact. De afstand maakt het er ook niet eenvoudiger op.

De dochter mist haar broer, hij kwam vaak bij haar op bezoek. Ze mist ook haar ouders en zou graag willen dat deze bij haar in de buurt zouden wonen zodat ze elkaar vaker konden zien.

De verhouding tussen Loes en haar moeder is nooit optimaal geweest. Desondanks doet Loes het leeuwendeel van de verzorging van haar moeder. Het valt haar steeds zwaarder om dit vol te houden. Er zijn nog andere familieleden die haar moeder zouden kunnen helpen. Haar moeder vindt echter dat het de taak van Loes is om haar te verzorgen. Aan anderen vraagt zij niets.

Wanneer Loes bij haar moeder is wordt nooit meer over haar overleden zoon gesproken. Wanneer Loes bij haar dochter is wordt wel over hem gesproken. Daar voelt Loes zich weer compleet… alsof het gezin weer compleet is.

Loes en haar partner zijn niet meer een van de jongsten en ook niet meer zonder gebreken. Verhuizen naar haar dochter is niet eenvoudig en hoe regel je de verzorging van je moeder? En al de kennissen en vrienden die je nu hebt… die je allemaal gaat missen. Het zou weer een geheel nieuw begin zijn… en dat op haar leeftijd.

Tja, daar sta je dan… hoe nu verder?

Iedereen wil van alles van Loes. Als Loes hier blijft voor haar moeder, zal Loes haar moeder uiteindelijk gaan verwijten dat ze niet bij haar dochter kan zijn. Als Loes voor haar dochter kiest zal haar moeder haar uiteindelijk gaan verwijten dat ze niet meer bij haar is.

Een in mijn ogen bijna vanzelfsprekende vraag die niet aan Loes wordt gesteld is… “Wat wil Loes!” Naar mijn mening is dit een vorm van verborgen verlies en verborgen rouw, een van de vormen van een rouwproces.

Wat wil jij wanneer je voor een dergelijk keuze komt te staan… waarbij het kan zijn dat niemand beseft wat er aan de hand is en daarom de vraag niet wordt gesteld… of… durft niemand de vraag aan jou te stellen? Maar belangrijk is… “Wat wil jij!”

Het dilemma bij de keuze is dat er verschillende belangen zijn ten aanzien van de dierbaren. Het dilemma is ook dat de keuze grote beslissingen vraagt waar veel toekomstig geluk van afhangt. Het is het kiezen tussen twee dierbare werelden en daar moet je het beste van zien te maken. Soms heb je achteraf spijt van je keuze. Alleen weet je nooit hoe die andere keuze zou hebben uitgepakt. Misschien had je later van die andere keuze ook wel spijt gekregen. En op het moment het besef daar is, stap je ineens in een rouwproces.

De keuze waarvoor je staat is zelden eenvoudig, maar eenmaal gemaakt moet je er volledig voor gaan. Nooit meer achteromkijken met het idee dat je misschien toch die andere keuze had willen maken. Het gaat erom wat voor jou of jullie goed is en vooral… goed voelt. Niets meer en zeker niets minder.