(120) Narcistische relaties

Hou focus op jouw leven in narcistische relaties. Vind je eigen kracht terug want dan verliezen narcisten de macht en controle over jou en jouw leven.

Narcistische relaties

Ik kreeg de vraag, hoe herken je een narcist? Die vraag is niet zo eenvoudig te beantwoorden, maar ik kan wel het proces beschrijven, want hoe komt een sterke, zelfstandige vrouw met twee eigen bedrijven verzeild in zo’n relatie?

Hoe narcistische relaties beginnen

Terugkijkend, kan ik vertellen dat het begint met rode rozen, veel gesprekken (dit is de basis voor de narcist om je goed te leren kennen, je sterke en je zwakke punten te analyseren, je angsten en je wensen goed in zich op te nemen). In het begin denk je daardoor dat je iemand hebt leren kennen die je begrijpt, tegemoet komt en je precies die dingen geeft, waar je op hoopte. Zij presenteren zich als datgene waarvan zij hebben gezien dat jij dit nodig hebt. Dus ontstaat er vertrouwen.

Hoe narcistische relaties zich verder ontwikkelen

In een volgende fase is dit vertrouwen precies wat zij zullen misbruiken. Want ze hebben in de eerste fase van de relatie een soort ‘krediet’ opgebouwd, een bepaalde vorm van afhankelijkheid gecreëerd  (want ze doen alles voor je). Zonder dat je het in de gaten hebt, zal de relatie veranderen. Zij gaan meer en meer bepalen wat de ‘regels’ binnen de relatie zijn. Hoe jij je wilt kleden, wat je eet, met wie je omgaat, etc. Ze zijn ook erg manipulatief en jaloers aangelegd.

Je zal merken dat hoe langer de relatie duurt, hoe meer regels er ongemerkt ontstaan en hoe kleiner de cirkel om je heen wordt. Dit gaat heel geleidelijk, dus in het begin merk je niet eens dat er langzaam mensen uit je leven verdwijnen, je denkt dat contacten verwateren of gewoon niet meer werken.

Wat mij overkwam

In mijn geval werd het op een bepaald moment ook een probleem om met klanten af te spreken, want de jaloezie was alom aanwezig en dit heeft uiteraard grote gevolgen voor je bedrijven. Bij mij begon het met een soort emotionele mishandeling. Je grenzen worden beetje bij beetje overschreden … en vanaf dat punt gaat het steeds verder bergafwaarts. Want ik herinner me de eerste keer dat ik in het in mijn hoofd haalde om er tegenin te gaan … dat werd bestraft doordat hij me letterlijk aanvloog en de haren uit mijn hoofd trok. Totaal onverwacht en uit het niets! En dan hoor ik mensen denken, jeetje, dan ga je toch gelijk weg bij zo iemand? Maar nee, dat doe je niet. Want een kwartier later zitten ze huilend voor je, ze begrepen ook niet wat er gebeurde … zo erg. Kom, we gaan uit eten, ik wil het goed maken. Ondanks de schrik, leg je het voorval naast je neer. Tot het volgende incident, waar dan weer een paar maanden tussen zitten, dus net op het moment dat je denkt het was echt eenmalig en weer een beetje vertrouwen begint te krijgen, komt de volgende uitbarsting.

Wat mijn omgeving alleen maar zag

De moeilijkheid bij narcisten, is dat ze dit nooit zullen doen waar andere mensen bij zijn. Dus de buitenwereld ziet alleen jouw partner, die altijd alles voor je over hebt. Niet de manipulatieve, jaloerse, controlerende demoon die iemand eigenlijk is … Het wordt erger en erger … en de mishandelingen worden ook steeds erger. In mijn geval kreeg ik op een dag zo’n sterk gevoel van ‘zo wil ik niet oud worden’ dat ik de kracht vond om de confrontatie aan te gaan en de relatie te verbreken.

Een relatie verbreken bij een narcist makkelijker gezegd dan gedaan. Want je bent inmiddels (bijna) volledig geïsoleerd van je omgeving, dus op steun uit je omgeving hoef je niet te rekenen. En de mensen die er over zijn na zo’n relatie, geloven je niet. Zij zien jou alleen overstuur en de narcist altijd liefdevol en behulpzaam, dus zal het wel aan jou liggen. Want ja, als jij boos, verdrietig en gefrustreerd reageert als iemand altijd alles voor je doet, dan is het jouw schuld.

Narcistische relaties verbreken is moeilijk … maar niet onmogelijk
Eenzaamheid binnen een narcistische relatie
Eenzaamheid

Het probleem is, dat narcisten een ontzettend groot ego hebben. En het is dus ondenkbaar voor ze dat jij bij ze weg gaat. Het heeft mij 7 maanden gekost (nadat de relatie over was), voordat het daadwerkelijk klaar was. Ze verzinnen werkelijk van alles om die controle over je te houden en je angst (die je inmiddels hebt opgebouwd) aan te wakkeren. Je moet verdomd sterk in je schoenen staan om dan door te zetten, maar het is het waard! In mijn geval ging het zover dat hij met bijgemaakte sleutels binnen stond, als ik na een avond uit met een vriendin thuis kwam (na 6 maanden uit elkaar) lag hij gewoon in mijn bed te slapen … je voelt je niet meer veilig. Bij mij is het uiteindelijk zo geëscaleerd dat de laatste keer dat hij in mijn huis stond, ik zo ontzettend boos ben geworden dat hij letterlijk met zijn vuisten op mij in stond te slaan … ik kon een week niet naar buiten en heb er een gehoorbeschadiging aan over gehouden … Het enige voordeel van die laatste ervaring, was dat de mishandeling nu voor de omgeving zichtbaar was, omdat mijn hele gezicht bont en blauw was … Dit was voor mij het moment waar ik eindelijk hulp en steun vanuit mijn omgeving kreeg. Dus 7 maanden na het beëindigen van de relatie was het dan eindelijk echt over … 

Ik begrijp daarom vrouwen ontzettend goed die in een toxische relatie zitten. Ik begrijp de angst om weg te gaan bij zo’n persoon, want het heeft ook echt daadwerkelijk gevolgen omdat zij het simpelweg niet accepteren. Narcisten denken niet zoals gezonde mensen en zijn niet voor rede vatbaar.

Wat ik hoop te bereiken met deze bijdrage

Ik schrijf dit omdat ik hoop dat mijn voorbeeld, mijn verhaal, andere vrouwen de kracht geeft om wel voor jezelf te kiezen. Want ja, al is het een lange weg om los te komen van zo’n persoon, al heeft het echt vervelende gevolgen, alles is beter dan het alternatief. Namelijk bij zo iemand blijven en je leven laten terroriseren.

Ik hoop dat alle vrouwen die in een soortelijke situatie de kracht vinden om voor zichzelf te kiezen. Wanneer je je eigen kracht terug vindt, verliezen ze de macht en controle over jou en jouw leven. Hou je focus op je einddoel: kiezen voor jouw geluk en jouw leven, al is het in eerste instantie iets dat pas op de lange termijn wordt beloond.

Je bent het waard om gelukkig te zijn!!

(112) Een overdonderend verlies

Een overdonderend verlies overkomt je. Op dat moment weet je niet meer wat te doen, maar uiteindelijk krijg je het toch op de een of andere manier voor elkaar. Besef wel dat het vaak een lange en moeizame reis kan zijn, een reis in het onbekende, met vooral aan het einde van die reis toch ook weer vreugde en liefde. Het zal echter nooit weer worden zoals vroeger, er blijft altijd een restje pijn over.

Ineens was het daar … een overdonderend verlies

Kortgeleden heb je een overdonderend verlies geleden dat een enorme impact op je heeft. Het lijkt wel alsof je in een diep gat bent gevallen, dat jouw wereld stilstaat, dat je zo verdoofd bent dat je niet meer weet wat te doen.

Het liefst zou je de klok terug willen zetten naar de tijd, die misschien niet perfect was, maar waarin je gelukkig was. Naar de tijd dat je de baan van je leven had en nog niet besefte dat het bedrijf waarvoor je werkte uiteindelijk failliet zou gaan. Of misschien naar de tijd toen die dierbare bij je was, die er altijd voor je was en die je altijd ondersteunde, je moed gaf, om wie jouw wereld draaide, maar er nu niet meer is. Of misschien naar de tijd waarin je je goed en gezond voelde en geen enkel vermoeden had dat je ernstig ziek was en je na veel intensieve behandelingen uiteindelijk van de arts te horen kreeg dat je was uitbehandeld en een vervolgbehandeling (nog) niet bestond.

Een overdonderend verlies resulteert in rouw en rouwverwerking.

De enorme emotionele impact van het verlies kan vragen bij je naar boven brengen als “heeft mijn leven nog wel zin” of “hoe ga ik verder met mijn leven” of “wat is het doel nog in mijn leven?” Die vragen zullen de impact van het verlies zeker niet doen verminderen, integendeel.

Dat voor jouw overdonderende verlies en de daaruit voortvloeiende rouw kan ook nog eens worden versterkt door meningen en houdingen van de mensen om je heen. Mensen die net als jij zijn betrokken met datzelfde verlies maar dat op een andere manier in hun werkelijkheid proberen te verwerken. Mensen die misschien niet beseffen dat iedereen rouw op een eigen manier verwerkt.

Het zijn aangepaste voorbeelden, of zo je wilt cases, die mij en mijn gezin zijn overkomen. In het geval dat je jezelf daarin herkent hoop ik dat deze blog je tot steun kan zijn.

Het begint met de acceptatie dat wat gebeurd is … is gebeurd

Rouwverwerking, de naam zegt het al, is een proces dat zolang duurt als het duurt en dat voor iedereen op een andere manier verloopt. Voordat het proces van de verwerking van jouw rouw echter kan beginnen zal je eerst voor jezelf moeten kunnen erkennen dat dat grote verlies dat je is overkomen, onomkeerbaar is. Dat je accepteert dat er geen weg meer terug is omdat het bedrijf waarvoor je werkte failliet is of … dat jouw dierbare is overleden of … dat jouw ziekte terminaal is … en dat wat anderen van jouw verlies en jouw rouw vinden eerder een spiegel voor henzelf is dan dat jij daar iets mee moet.

Jouw acceptatie van je verlies wil niet zeggen dat het proces van jouw rouwverwerking “gladjes” verloopt. Er kunnen momenten zijn waarop het op het ene moment lijkt dat je je verlies hebt geaccepteerd terwijl het op een ander moment lijkt dat dat nog lang niet zo is. Misschien ben je jezelf daar niet eens van bewust, maar dat van het ene op het andere moment veranderen van de acceptie van je verlies kan bij jou de nodige emoties opwekken die zich kunnen vertalen naar reacties in jouw lichaam en/of in je gedrag naar anderen. Hetzelfde geldt voor de mensen in jouw directe omgeving. Het maakt het er allemaal niet gemakkelijker op. 

En dat was alleen nog maar het begin. Ja, de verwerking van rouw vraagt veel energie. Jung zei het destijds al, rouwen en de verwerking van rouw is hard werken.

Dan komen de vragen, de levensvragen, waarop antwoorden nodig zijn

Antwoorden op levensvragen als “heeft mijn leven nog wel zin” of “hoe ga ik verder met mijn leven” of “wat is het doel nog in mijn leven” helpen bij de acceptie van de realiteit van het verlies. In mijn blog kan ik geen antwoorden op dergelijke vragen geven omdat de antwoorden worden beïnvloed door wie je bent, door jouw achtergrond en cultuur, en hoe je bent gevormd tijdens je leven.

“Mmm …” hoor ik je denken … “maar hoe kan ik als lezer dan antwoorden krijgen op deze weliswaar basale, doch voor mij belangrijke levensvragen?”

Naar mijn mening is het belangrijk dat je niet in een negatieve energiespiraal terecht komt, want hoe langer het duurt hoe lastiger het wordt om dit weer om te buigen. Maar niet iedereen herkent of erkent dat bij zichzelf.

Belangrijk is ook van een positieve grondhouding uit te gaan waardoor problemen mogelijkheden worden, obstakels lessen, en je zorgen gewoon een deel van je leven zijn.

Mijn uitgangspunt is ook dat mensen kunnen veranderen … ook jij kan veranderen … vanuit je hart en met alle onvoorwaardelijke liefde dat in ons universum ook maar beschikbaar is.

Makkelijk gezegd, maar werkelijk doen en blijven doen is toch iets anders. Het vraagt veel energie en vooral doorzettingsvermogen. Maar niet iedereen heeft dat ervoor over.

Hoe pak je dat aan … omgaan met verlies?

Het helpt wanneer je afleiding hebt van het grote verdriet. Bijvoorbeeld omdat je kinderen hebt die jouw verzorging, tijd en aandacht nodig hebben. Of je hebt in je directe omgeving mensen die van jouw hulp afhankelijk zijn. Of je hebt een baan. Maar niet iedereen heeft dat.

Het helpt wanneer je oude zaken afstoot. Wanneer je openstaat voor andere ideeën, andere signalen, andere waarnemingen. Maar niet iedereen kan dat.

Het helpt wanneer je gaat herkennen dat je angst te maken heeft met je gedachten die je vertellen dat iets niet mogelijk is, maar dat wanneer je in mogelijkheden en uitdagingen kan denken je je verder kan ontwikkelen en nieuwe kansen kan creëren. Maar niet iedereen wil dat.

Het helpt wanneer je het begaande pad durft te verlaten, en terwijl je je over het voor jouw onbekende pad worstelt je uiteindelijk een nieuw pad ontdekt met nieuwe en meer mogelijkheden dan je ooit durfde te dromen. Mogelijkheden die voor jou een nieuwe werkelijkheid worden. Maar niet iedereen durft dat.

Het helpt wanneer je niet uitgaat van wat anderen vinden dat je moet doen, maar dat je juist luistert naar wat je hart je vertelt … dat je luistert naar je gevoel. Maar niet iedereen heeft daar de moed voor.

Een perspectief …

Om je een steun in de rug te geven tijdens de verwerking van een overdonderend verlies kan ik je uit eigen ervaring de volgende perspectieven aanreiken.

Wanneer je uiteindelijk met vallen en telkens weer opstaan het proces van jouw rouwverwerking doorloopt dan ontdek je op een gegeven moment dat de rauwe rouw die je in het begin ervoer is veranderd in de zachte pijn van het verdriet. Dat de pijn een leefbaar en een essentieel onderdeel van jou is geworden … het heeft je gemaakt tot wie je op dat moment bent.

Het kan zelfs zo zijn dat je uiteindelijk zo bent veranderd dat mensen in je omgeving zich afvragen hoe dat zo is gekomen, terwijl jij je afvraagt waarom je niet eerder bent begonnen met de activiteiten waar je je op dat moment mee bezig houdt.

Achteraf kan je van mening zijn dat het grote verlies dat je hebt ervaren, nodig was om je op het levenspad te zetten waarover je op dat moment loopt … dat je trots op jezelf mag zijn op wie je bent geworden … op wat je doet. Wat een ander daarvan vindt is aan de ander en voor jou niet relevant.

Achteraf besef je misschien nog vaag dat er voorafgaand aan en tijdens dat grote verdriet weliswaar negatieve aspecten waren, maar later herinner je je vooral de mooie zaken in je leven. Het geeft ruimte in je hoofd, in je denken … het lucht op.

Terugkijkend in de tijd …

Een overdonderend verlies overkomt je. Op dat moment weet je niet meer wat te doen, maar uiteindelijk krijg je het toch op de een of andere manier voor elkaar. Besef wel dat het vaak een lange en moeizame reis kan zijn, een reis in het onbekende, met vooral aan het einde van die reis toch ook weer vreugde en liefde. Het zal echter nooit weer worden zoals vroeger … er blijft altijd een restje pijn over.

Voor die baan van je leven die je verloor is uiteindelijk een andere bezigheid in de plaats gekomen die veel meer voldoening geeft. Voor de dierbare die je verloor en waarvan je het samen zijn van mens tot mens mist … misschien zelfs nog steeds heel erg mist … daarmee ben je toch nog steeds op de een of andere manier van hart tot hart verbonden. En door die (terminale) ziekte heb je uiteindelijk van moment op moment leren leven en genieten.

Beste lezer, ik heb geleerd om het leven op een positieve manier te benaderen. Dat ging niet vanzelf. Twee intense rouwprocessen hebben daaraan bijgedragen. Het was hard werken en er waren momenten dat ik niet meer wist hoe ik verder moest in het leven of hoe ik de antwoorden op mijn levensvragen kon vinden. Maar wanneer iemand mij nu vraagt: “Als jij de keuze zou hebben met de kennis die je nu bezit, om je leven volledig over te doen? Wat is dan je antwoord?” dan zou ik volmondig ja zeggen!

Ik hoop dat deze blog ook jou op weg kan helpen met de verwerking van jouw rouw.