(21) Er blijft altijd een restje pijn achter…

De tranen zijn gehuild, om het verlies is gerouwd, maar er blijft altijd een restje pijn achter…

Zo zit je met medecursisten te praten over rouwverwerking bij het verlies van nabestaanden en het verdriet na een scheiding… Hé, maar is er na een scheiding ook geen sprake van rouwverwerking? Eigenlijk wel, antwoord ik denkend aan de periode voor, tijdens en na mijn eigen scheiding. Zou je daar niet iets over willen schrijven, is dan de volgende vraag. WOW! Die vraag had ik niet verwacht, maar ik besluit het toch te doen.

Mijn scheiding was mijn eigen keus. De manier waarop mijn ex-man en ik samenleefden was voor mij niet langer vol te houden. Heel lang, heb ik gedacht het voor de kinderen in een ongelukkig huwelijk te moeten blijven. Uiteindelijk deed de spreekwoordelijke druppel de emmer overlopen en ben ik samen met mijn kinderen vertrokken. Het begin van een periode vol onbegrip, pijn en verdriet. Vooral omdat mijn ex-man en mijn omgeving het totaal niet zagen aankomen. Alles ging toch goed?

De sympatie van mijn omgeving ging vooral uit, naar mijn ex-man. Hij was immers de verlaten partij en had recht op zijn verdriet. Ik was de “heks” die hem had verlaten en zijn kinderen had ontnomen; voor mijn pijn en verdriet was geen ruimte. Voor mijn kinderen moest en ik wilde ik sterk zijn en er moesten ook allerlei praktische zaken geregeld worden. Dus was er ook bij mij geen ruimte voor het verwerken van alle emoties die met een scheiding gepaard gaan? Hoe verklaar je een gevoel van opluchting en vrijheid tegelijkertijd met verdriet. Niet over nadenken en “gewoon” doorgaan.

Tot 2,5 jaar geleden. Inmiddels was ik ruim twee jaar gescheiden. De kinderen waren weer gelukkig, ik voelde me veilig in mijn huis en bij mijn partner, die zich als een vader voor mijn kinderen opstelde. Ook de verhouding met mijn ex-man was weer rustig te noemen. In deze schijnbare rust, kwam alles weer boven en stortte ik volledig in elkaar. Van de een op de andere dag had ik paniekaanvallen, straatvrees en begon ik te hyperventileren. Geen idee wat er aan de hand was! Alles ging toch goed…

Op advies van de huisarts kreeg ik medicijnen en hij adviseerde mij rust te nemen. Na een aantal omzwervingen kwam ik bij een natuurgenezeres, die mij vroeg of ik wel gerouwd had om het verlies van mijn huwelijk…

En toen kwamen de tranen. Ik heb nooit geweten dat ik zoveel tranen had. Ik huilde zelfs in mijn slaap! Pas na 2,5 jaar gaf ik mezelf de ruimte en tijd om te rouwen om dit verlies; het verlies van een huwelijk en een echtgenoot. Pas toen realiseerde ik me, dat mijn ex-man niet de enige was die iets verloren had en kon ik rouwen om een huwelijk dat eens heel goed was geweest. Rouwen doet iedereen op zijn eigen manier. De mijne was er vooral één van zelfreflectie en kijken naar de mooie delen van het verleden. Het was een lang en moeizaam proces, maar uiteindelijk kon ik mezelf en mijn ex-man vergeven voor het sterven van ons huwelijk. Daarna kon ik hem weer zien als een mens met al zijn lichte en donkere kanten.Zwaarden III

En dan komt tijdens de tarotcursus de kaart Zwaarden III ter sprake. Een hart met drie zwaarden er door heen en de regen op de achtergrond. De tranen zijn gehuild, om het verlies is gerouwd, maar er blijft altijd een restje pijn achter…

Gaarne uw reactie.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.