(10) Mijn pad naar rouwverwerking

Pas toen ik herkende en erkende ik dat ik met rouwverwerking bezig was, de verwerking van het verlies van mijn dochter en van mijn dierbare echtgenote, werd de eerste bewuste stap eindelijk gezet.

 

Beelden

Vroeger had ik wel eens beelden “gezien” die ik niet kon plaatsen. Later bleek dat dit beelden uit mijn toekomst waren. Ik kon er niets mee toen ik deze beelden voor het eerst zag; ik begreep het niet. Onze dochter zag veel meer beelden, zag ook mensen en sprak er met ons over. Zij kon deze beelden ook uitleggen. Mijn echtgenote vond het maar niks. Bij mij begonnen echter een paar stukjes van de puzzel van mijn leven op hun plaats te vallen.

Na het overlijden van onze dochter liet zij mij veel beelden zien. Omdat ze wist dat ik visueel was ingesteld, liet zij alleen maar beelden zien; schitterende beelden met onbeschrijflijk mooie kleuren. De warmte en emoties die de kleuren opriepen waren onbeschrijflijk mooi. Zo iets had ik nog nooit eerder gezien. En dan de rust die die beelden uitstraalden. Woorden als schitterend en indrukwekkend, alle woorden waarmee je de kleuren ook maar probeerde te omschrijven, vormden een zwakke afspiegeling van wat ik mocht zien. De beelden gaven mij steun, gaven ook aan dat er nog veel meer is na ons leven en stelden mij daardoor instaat om weer beetje bij beetje op te krabbelen.

Verwerking

Beiden, mijn echtgenote en ik, zochten veel afleiding om de spanning in ons lichaam door het overlijden van onze dochter te verminderen. We werden beiden elke week gemasseerd. Ik ging naar het sportcentrum en later naar yoga. Mijn echtgenote tenniste heel veel, deed aan Tai Chi en ging later ook naar het sportcentrum. Mijn echtgenote huilde ‘s nachts stilletjes terwijl ze overdag een en al vrolijkheid was. Ik kreeg langzaam aan rust in mijn lijf; zij kon niet tot rust komen. Ik probeerde haar te helpen door gevoelsmatig die dingen te doen die haar zouden kunnen helpen, maar ze accepteerde het niet omdat ze mij niet wilde belasten met alle emotie die bij haar vrij kwam. Ze wilde mij beschermen want ik had zelf ook enorm veel verdriet. Ze wilde het mij niet aandoen om ook haar verdriet in al zijn intensiteit te laten voelen.

Mijn echtgenote accepteerde geen hulp, probeerde het op haar manier op te lossen en uiteindelijk overleed ze aan een gebroken hart. We hebben het beiden voelen aankomen maar ze wilde er met geen woord over praten; met niemand.

Ondanks zijn verdriet heeft mijn zoon mij op de been gehouden hebben: de teams op mijn werk mij op de been gehouden; we tijdens het werk naast de dagelijkse puzzels veel plezier gehad; dierbare vrienden mij op het pad gehouden; de teams mij tot rust laten komen, het waren mijn Gouden Teams. Ik ben een paar keer met mijn zoon samen op vakantie geweest waardoor we veel dichter bij elkaar kwamen dan we ooit zijn geweest. Maar wanneer ik alleen was, was ik een ander mens. In de twee jaar na het overlijden van mijn dierbare echtgenote ben ik nog nooit zó ziek geweest. Waren er momenten dat het leven voor mij niet meer hoefde.

Besef

Mijn werkgever wilde niet dat ik met pensioen ging. Mijn baan was een droombaan, ik bleef werken. Uiteindelijk ging, door de laatste opdracht voor mij het plezier eraf, en had ik het wel gezien. Toch was er altijd nog die enorme drang dat ik verder moest. Dat ik nog iets moest doen wat belangrijk is voor mijn toekomst later en in deze wereld voor de mensen nu.

Na mijn pensionering, zo’n 13 jaar na het overlijden van onze dochter en zo’n 2 jaar na het overlijden van mijn echtgenote, kreeg ik het moeilijk. Mijn energie verdween, ik voelde me depressief worden en had nergens meer zin in. Bij toeval, op zo’n moment weet je zeker dat toeval niet bestaat, vond ik een document waarin werd beschreven hoe mensen omgaan met het verwerken van verlies. Er stonden zaken in beschreven die voor mij op dat moment speelden. Toen pas herkende en erkende ik dat ik met rouwverwerking bezig was: de verwerking van het verlies van mijn dochter en van mijn dierbare echtgenote. De eerste bewuste stap was eindelijk gezet.

Stel je je nu voor dat ik mij dit veel eerder had gerealiseerd dan 13 jaar na de dood van mijn dochter. Ik vraag me nog steeds af of mijn dierbare echtgenote in dat geval dan nog bij mij zou zijn. Iedereen die een persoon heeft verloren die dierbaar is raad ik aan om hulp te zoeken, hoe eerder hoe beter.

Auteur: Hans Fransen

Stichting Jouw Rouwverwerking

Gaarne uw reactie.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.