(87) Loslaten

Je moet de ander loslaten! Ja, makkelijk gezegd.

Afspraak

“Ik begrijp dat je verdriet hebt omdat je echtgenote is overleden en dat je haar mist. Je zal haar moeten loslaten wil je verder komen.” Ja, makkelijk gezegd.

Mijn echtgenote is op het moment van schrijven alweer 6 ½ jaar geleden overleden. Ons huwelijk kende de gebruikelijke dieptepunten en vele hoogtepunten. Terugkijkend naar die 35 schitterende jaren dat ons huwelijk duurde herinner ik me alleen nog maar de mooie momenten die we samen beleefden. Tijdens ons huwelijk hadden we afgesproken dat de langstlevende niet alleen moest blijven en een nieuw maatje diende te zoeken.

In mijn beleving is een de belofte om een nieuw maatje te zoeken één ding, maar doen is toch van een geheel andere orde. In de periode na haar overlijden heb ik verscheidene relaties gehad. Variërend van oppervlakkig tot intens en van korte tot langere duur. Terugkijkend moet ik constateren dat in die periode mijn overleden echtgenote op de een of andere manier steeds diep in mijn systeem zat. Op zich is dat natuurlijk prachtig want we hadden een schitterend huwelijk. In een nieuwe relatie is dat echter een storende factor. Ik hoor wel de uitspraken dat de nieuwe partner moet kunnen accepteren dat jouw overleden vrouw nog steeds in je systeem zit en dat is terecht, maar het is naar mening niet eerlijk voor die nieuwe partner.

Keuze

Uiteindelijk was ik in mijn leven op een punt aangekomen dat ik besloot om dan maar geen nieuwe relatie aan te gaan. Ik voelde me uitstekend, er waren veel vrienden en vriendinnen om me heen, het was goed zo. In die periode droeg ik ook weer de ketting waaraan onze trouwringen zaten. Die ketting gaf mij rust en comfort. Het gaf ook het gevoel dat mijn echtgenote altijd bij me was. Ik kon haar fysiek weliswaar niet aanraken maar ik voelde duidelijk haar aanwezigheid.

Loslaten

De ketting leek een paar maanden geleden met de dag zwaarder te worden. Niet lachen… pragmatisch als ik ben heb ik zelfs het gewicht van de ketting met de ringen op een weegschaal gecontroleerd. Natuurlijk was er geen gram bijgekomen, maar voor mijn gevoel voelde het wel zo.

Op een gegeven moment zei een stem tegen mij, alsof de betrokken persoon letterlijk naast me stond: “Ik begrijp dat je verdriet hebt omdat je echtgenote is overleden en omdat je haar mist. Je zal haar moeten loslaten wil je verder komen in het leven. Je zal ook de persoon die je diep vanbinnen bent, moeten accepteren; je zal jezelf volledig moeten accepteren. Voeg aan de ketting met de trouwringen de symbolen van een engel en die van het eeuwige leven toe.” Ja, makkelijk gezegd.

Acceptatie

Uiteindelijk heb ik een Ankh en de vleugels van een engel gekocht en deze samen met de trouwringen aan de ketting gehangen. In de dagen daarop leek het tot mijn verbazing alsof ik een ander mens werd. Kleuren zagen er helderder uit… stralender. Water voelde anders… zachter. Ik voelde me blijer. De wereld om mij heen leek vriendelijker. Mensen keken anders naar me, of misschien keek ik wel op een andere manier naar de mensen.

Verandering

Kortgeleden was de stem weer terug. Dit keer zei de stem: “Het is tijd om aan de ketting alleen de symbolen van een engel en die van het eeuwige leven te dragen; zonder de ringen.” Dit keer heb ik onmiddellijk naar de stem geluisterd en de ringen van de ketting gehaald. Op dat moment leek het alsof mijn wereld kantelde. Diep vanbinnen in mij werd het stil, bijna sereen… en ook een diep weten; je zou het innerlijke vrede kunnen noemen. Het leek ook alsof de wereld de adem inhield voor het wonder dat op het punt stond te gebeuren… het wonder van de ontmoeting met een nieuw ziele maatje.

Auteur: Hans Fransen

Oprichter van Stichting Jouw Rouwverwerking

Gaarne uw reactie.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.