(76) Je dacht dat het over was…

Ineens zijn daar weer die herinneringen aan dat moment… dat moment dat jouw wereld verging. Ineens ben je weer terug bij af. Je dacht dat het over was.

Ineens zijn daar weer die herinneringen aan dat moment… dat moment dat jouw wereld verging. Ineens ben je weer terug bij af. Je dacht dat het over was.

In het begin van je rouw of je verlies, die periode vlak na het overlijden van je dierbare, of omdat je het werk dat je juist zo prachtig vond niet meer kan uitvoeren, of omdat je ongeneeslijk ziek bent geworden… die periode vlak na dat heftige verlies… die periode waarin je de rauwe pijn van je verlies zo heftig ervaart… op zo’n moment ben je uit je evenwicht en dreig je bijna letterlijk om te vallen. Het is een periode van chaos en emotionele pijn. Een periode waarin je de klok zou willen terugzetten. Een periode waarin je zou willen dat alles weer was zoals “vroeger.” Een periode waarin je het liefst in een veilig holletje zou willen kruipen. Een periode waarin je je terugtrekt.

Je dacht dat het over wasUiteindelijk begin je langzaamaan weer beetje bij beetje naar buiten te krabbelen. Begin je weer mee te doen… met alles waar je omgeving mee bezig is. Begin je ook zelf weer een aantal activiteiten te ontplooien. Langzaamaan… stapje voor stapje.

Je bent onzeker. Want hoe moet je verder… alleen… of zonder werk of… Je bent bang dat je (veel) fouten maakt. Je moet nu dingen doen en regelen die je vroeger misschien nooit had hoeven doen of misschien niet had willen doen. Ja, je denkt dat je fouten maakt maar je omgeving heeft daar een ander beeld bij! De omgeving vind je krachtig… alleen… jij voelt dat niet zo.

Ondanks al je verdriet ga je toch stapje voor stapje verder… je moet wel. En met elk stapje dat je zet krijg je een beetje meer zelfvertrouwen.

Soms ga je te snel. Dan gebeurt er onverwacht iets dat een herinnering oproept… een geur, een kleur, een stem, een klank… een herinnering aan dat verlies. En weer dat besef dat je alleen verder moet… of dat je die schitterende baan niet meer hebt… of dat je niet meer geneest… of dat je… Weer loop je tegen dat verdriet aan… en je begint weer overnieuw met het verwerken van je rouw of je verdriet.

Dat terugvallen herhaalt zich regelmatig in het proces van rouwverwerking! En telkens kom je weer op de een of andere manier alle fasen van verdriet tegen zoals ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en acceptatie.

In de loop van de tijd val je steeds minder vaak terug. En iedere keer wanneer dat gebeurt voelt het telkens een beetje anders. De rauwe pijn van je rouw verandert in de zachte pijn van het verlies. Niet dat je niet wordt herinnerd aan je verlies… aan die dierbare die er niet meer is. Die herinnering blijft leven lang bij je.

En beetje bij beetje begin je weer in evenwicht te komen. Begint het hart met het hoofd in balans te komen. Zijn er zelfs ook weer die dagen waarin je blij bent. Waarin je weer lacht. Dagen die op dat moment misschien een feest voor je zijn.

En ook op dat soort dagen kan er iets gebeuren dat een herinnering oproept… een gezicht, een stem, een melodie, een geur, een plaats… een herinnering over dat moment waarop het allemaal begon. Je ziet het niet aankomen, het overkomt je. En het proces herhaalt zich weer. Maar telkens een beetje anders. Dat is het verwerken van rouw. Zo voelt het verwerken van rouw. Het gaat stapje voor stapje.

Wanneer je over een langere periode kan terugkijken, dan zie je dat je steeds minder ver terugvalt in je verdriet… en tegelijkertijd merk je misschien op dat je verder bent gekomen… en je zelfverzekerder bent geworden.

Hoever je ook komt met het verwerken van je verdriet en van je rouw… er zullen altijd momenten in de toekomst komen… waarin je weer terugvalt naar dat moment waar het allemaal gebeurde. Alleen… duurde het in het begin maanden voordat je een stapje kon nemen… in de toekomst duurt het veel korter. Iedere keer komen er van die momenten. Dat zijn dan geen momenten meer van verdriet maar het zijn momenten waarop je trots kan zijn dat je uiteindelijk toch weer op een punt bent aangekomen waarin je verder kan met je leven. Dat je nieuwe dingen bent gaan doen. Dat je nieuwe kansen hebt gekregen. Dat je weer als volwaardig mens, dat ben je altijd al geweest alleen jij vond dat niet zo, in het leven staat en je weer het idee hebt dat alles gebeurt zoals jij vindt dat het zou moeten gebeuren. Dat zijn de dagen dat je in balans bent.

Misschien heb je het op dit moment moeilijk of heb je heb het zwaar door het verlies in je leven. Toch heb ik er vertrouwen in dat je weer een blij mens kan worden die weer kan lachen en de dagen kan ervaren als een feest. Misschien niet op mijn manier, maar zeker op jouw manier!

Auteur: Hans Fransen

Stichting Jouw Rouwverwerking

Gaarne uw reactie.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.