(42) Accepteer de realiteit, hoe moeilijk kan dat zijn

Al schrijvende kom ik tot het besef dat het mooi zou zijn dat mensen de ander accepteren voor wat en wie deze is. Dat ze accepteren dat de ander verdriet kan en mag hebben. Dat ze daarvoor niet uit de weg gaan omdat ze diep van binnen misschien heel bang zijn voor verdriet, verlies of de dood.

Je kent vermoedelijk die situaties wel waar mensen bijeen zijn en met elkaar over hun werk, hun leven en hun kinderen praten. Het gebeurt bijna overal, in winkels, zomaar ergens op straat, terwijl je op je vlucht wacht, tijdens recepties, bijna overal kom je het tegen. En uiteindelijk wordt ook jij bij het gesprek betrokken.

Het was één van de problemen waarmee ik worstelde toen mijn dochter was overleden. In het begin probeerde ik dergelijke situaties te vermijden. Maar dat voelde als een verraad aan haar en mijn nog levende kind. Hoe kon ik hiermee omgaan?

Het mes snijdt hier aan twee kanten. Ik kon niet over mijn overleden dochter praten, wilde het ook niet en ik voelde me onmachtig. De keren dat ik met anderen wel over mijn overleden dochter sprak, reageerden deze geschokt; iets waar ik de eerste jaren veel moeit mee had en niet mee kon omgaan. Daar komt nog bij dat ik ook niet wilde dat men mij zielig vond, men had zijn mening vaak snel klaar. Ik vond het moeilijk en begon geleidelijk mensen te ontwijken.

Mijn collega’s kregen dit in de gaten en vroegen aan een goede vriendin van mijn gezin wat er aan de hand was. Ze was vaak bij ons op bezoek en bracht het ter sprake tijdens een wandeling langs het strand. Ik legde haar uit waarmee ik worstelde. Haar reactie was helder. “Je overleden dochter zal altijd je dochter zijn en blijven. Mocht tijdens een gesprek je kinderen ter sprake komen, dan meld je dat je dochter is overleden, hoe moeilijk dat ook is voor jou en hoe moeilijk dat ook voor de ander kan zijn.”

Ik heb haar advies opgevolgd en heb daar nooit spijt van gehad. Maar, ik blijf het na jaren nog altijd moeilijk vinden om erover te praten. Het is niet zozeer over mijn overleden dochter zelf, maar veel meer hoe anderen hierop reageren. Ik heb er nog steeds geen antwoord op… en misschien is er ook geen antwoord op te geven, maar het zal altijd een belangrijke rol spelen in het leven van veel mensen die een kind hebben verloren.

Al schrijvende kom ik tot het besef dat het mooi zou zijn dat mensen de ander accepteren voor wat en wie deze is. Dat ze accepteren dat de ander verdriet kan en mag hebben. Dat ze daarvoor niet uit de weg gaan omdat ze diep van binnen misschien heel bang zijn voor verdriet, verlies of de dood.

Wat je er ook van mag vinden, het enige wat je te doen staat, is de ander met inbegrip van zijn verdriet volledig te accepteren zoals deze is in al zijn realiteit… Is dit ook niet de essentie van liefde?

Auteur: Hans Fransen

Oprichter van Stichting Jouw Rouwverwerking

Gaarne uw reactie.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.