(32) Verkeerde prioriteiten

De afgelopen drie maanden heb ik gedroomd; drie keer om precies te zijn. Drie keer? Je droomt toch iedere nacht! Dat kan wel zo zijn, alleen ben ik mij daar niet bewust van. Je hoort vaak mensen zeggen dat je je dromen moet opschrijven omdat daar een boodschap in zit. Een boodschap die voor jou belangrijk is. Daarbij laat ik maar even in het midden of je echt informatie uit dromen kan halen of niet. Hierover verschillen de meningen. Als dat wel zo is dan kan ik alleen maar constateren dat ik blijkbaar heel veel ben mis gelopen tijdens mijn leven. Het is niet anders.

Ik heb dus drie keer gedroomd. Het waren drie verschillende dromen die bij mij een enorme indruk hebben achtergelaten. Ook al is de eerste droom tijdens het schrijven van deze bijdrage alweer een aantal maanden geleden, ik kan mij de droom nog steeds helder voor de geest halen. Dromen die mij nog zo helder voor de geest staan kan ik,  tot nu toe in mijn leven, op de vingers van één hand tellen.

Terug naar die drie dromen. Ik zal de dromen in het kort trachten te schetsen.

In de eerste droom liep ik met iemand langs een terrasje waar ik mijn overleden echtgenote tussen een groep mensen zag zitten. Terwijl het beeld dat ik zag voor mij redelijk onscherp was, was zij echter glashelder te zien. Haar hele houding gaf aan dat ze verdrietig was. We keken elkaar aan en toen ik naar haar toe wilde gaan, haar wilde omhelzen en met haar wilde praten eindigde de droom.

In de tweede droom lag ik in de liefdevolle omarming van een mooie vrouw, een vrouw die ik ken en van wie ik zeker weet dat dit tussen haar en mij nooit zou kunnen gebeuren. Blijkbaar had zij mij iets gevraagd waarop ik niet reageerde. Ze vroeg het opnieuw en weer reageerde ik niet. Ze stond op en liep weg met een houding van “als het zo gaat dan ben ik weg”. En weg was de droom. In tegenstelling tot de eerste droom waren de beelden in deze droom glashelder.

De derde droom was van een heel andere orde en naar mijn beleving vooral ook heel veel langer; alsof er een punt gemaakt moest worden. Het ging als volgt. Tijdens een seminar zou ik een presentatie geven. De locatie waar dit plaatsvond lag in een schitterend gebied met veel parken en gazons die er zo uitnodigend uitzagen dat je met je blote voeten wel over het gras moest lopen. Ik deed mijn schoenen dan ook uit en zette deze ergens binnen neer. Weer buiten gekomen, op mijn blote voeten, kwamen mensen naar mij toe die ik een hele tijd niet had gezien. Met één van hen had ik vroeger in een paar projecten ( we waren beiden project-manager ) intens samengewerkt en ze was blij mij weer te zien. In de maanden na het overlijden van mijn echtgenote had zij mij ondanks het grote verschil in leeftijd onder haar hoede genomen, en had ze mij enorm geholpen en ondersteund. In die tijd was zij voor mij een ware vriendin. Terwijl we samen bijpraatten liepen we gearmd over de schitterende gazons en door de schitterende parken. We dwaalden af en de anderen waren in geen velden of wegen meer te zien. De droom kantelde en ik zat met haar in iets wat op een schoenenwinkel leek. Daar kwam ik ook weer mijn overleden echtgenote tegen die er bij mij op aan drong voor goede schoenen te zorgen. Het was een heel gedoe maar het lukte niet om voor mij goed schoeisel te vinden. Het was in de tussentijd zo laat geworden dat we ons moesten haasten om op tijd te zijn voor het seminar. Mijn vriendin bleek gelukkig over vervoer te beschikken dat vlak in de buurt van de winkel was geparkeerd. De droom kantelde weer. Het vervoermiddel van mijn vriendin bleek een bus te zijn waarin niet alleen wij maar ook alle overige bekenden zaten die ik eerder die dag had ontmoet. De bus stopte bij het gebouw waar het seminar zou worden gegeven. Alleen was dat niet het gebouw waar ik mijn schoenen had achter gelaten. Dat gebouw stond een stukje verderop. Een presentatie op je blote voeten geven was voor mij geen optie en ik stond erop eerst mijn schoenen op te halen. De anderen gingen alvast naar de ruimte waar het seminar zou worden gegeven. Daarna gebeurde er iets bijzonders. Ik heb allen naar binnen zien gaan, maar weet alleen niet waar. Het gebouw waar ik mijn schoenen had achtergelaten kon ik niet meer vinden en zelf was ik in de kortste keren zo verdwaald dat ik nergens meer heen kon: ik zat helemaal vast.

Daar sta je dan met je drie dromen. En nog steeds kwam ik mensen tegen die van mening waren dat dromen boodschappen bevatten. Hoe haal je uit deze dromen nu belangrijke boodschappen, of misschien wel één boodschap met een rode draad door de drie dromen. Ja, daar sta je dan. Op dat moment kon ik er niets mee, absoluut niets.

Iedere ochtend scheer ik mijn gezicht. Dat heb je als man. Persoonlijk vind ik dit nog steeds een lastig en vooral secuur stukje werk. Ik moet goed opletten om niet het gevecht met het scheermes te verliezen wat mij nog weleens overkomt. Tijdens het scheren ben ik zo geconcentreerd bezig dat ik nergens meer aan denk. Vaak krijg ik dan wat ik een ‘eureka-moment’ noem: dan komen de ideeën ineens bij me op, dan komt er ineens begrip. Je kent het wel: ineens heb je een oplossing voor een probleem of de tekst voor een verhaal. Het lijkt allemaal zo maar uit het niets te komen.

Ook dit keer was het niet anders. Het eureka-moment voor het verkrijgen van de boodschappen die in de drie dromen waren besloten en de rode draad die daar doorheen liep, kwam weer tijdens het scheren. De boodschap in mijn woorden luidt als volgt: blijf je op je doel en de missie van je leven richten ( de eerste droom ), reageer op vragen, luister naar je hart en je gevoel en onderneem acties ( de tweede droom ) en stel vooral de juiste prioriteiten om alles uit het leven te halen wat erin zit ( de derde droom ). Fijn daar kan ik het mee doen. De boodschap is helder maar wacht even, dat moeten we toch altijd al doen in het leven, alles eruit halen. Oeps, die boodschap was ik even vergeten. Toch fijn dat ik daar heel subtiel weer aan werd herinnerd.

Denk nu niet dat ik mij met de verklaring van mijn dromen heb aangesloten bij de groep mensen die van mening is dat dromen belangrijke boodschappen bevatten. Wat dat betreft heb ik altijd te analytisch en te rationeel in mijn leven als (project) manager moeten werken. Dat verleer je niet snel. Vroeger zeiden we altijd: “de eerste drie keer zijn toevalstreffers; de daarop volgende drie keer zouden het begin kunnen zijn van een theorie; maar voordat een theorie werkelijkheid kan zijn zal die wel reproduceerbaar moeten zijn”. Dus wat mij betreft moeten glasheldere dromen, die ik mij kan herinneren, niet iets blijven wat ik tijdens mijn leven op de vingers van één hand kan tellen, want de boodschap is deze keer wel heel erg “to-the-point”.

Interessant verhaal zult u denken, tenminste ik hoop dat u dat denkt. Maar wat heeft dit verhaal nu met rouwverwerking te maken. In principe niets maar toch ook wel weer alles.

Het heeft niets met rouwverwerking te maken omdat iedereen in principe elke dag alles uit het leven zou moeten halen wat erin zit. Helaas willen we dat nog wel eens vergeten in de waan van de dag.

Het heeft echter ook alles te maken met rouwverwerking omdat je, tijdens je rouw, kunt wegzakken in verdriet, in een gemis van, in het niet meer weten hoe je verder moet met je leven. Wanneer je je in dergelijke situaties weer kunt richten op een doel in je leven dan kijk je weer naar een toekomst. Je hoeft dan nog niet eens acties te ondernemen laat staan prioriteiten te stellen. Dat komt later wel wanneer je weer een helder beeld hebt van wat je doel is in het leven. Alleen al daardoor krijg je de gelegenheid om je rouwproces te starten.

Auteur: Hans Fransen

Oprichter van Stichting Jouw Rouwverwerking

Gaarne uw reactie.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.