(14) Verschillende standpunten

Een verlies en verdriet dat voor anderen niet zichtbaar is. Een verlies dat voor jouw emotioneel “zwaar weer” kan betekenen en dat je jaren lang kan beïnvloeden.

Het gaat dit keer niet over de verwerking van jouw rouw omdat je iemand hebt verloren die je dierbaar was. Het gaat ook niet over de verwerking van jouw verdriet vanwege een scheiding. Nee, daar gaat allemaal niet over. Het gaat over een andere vorm van verlies. Een verlies en verdriet dat voor anderen niet zichtbaar is. Een verlies dat voor jou emotioneel “zwaar weer” kan betekenen en dat je jarenlang kan beïnvloeden.

Het gaat over een vorm van verlies die op jou een grote invloed kan hebben. En wanneer je probeert dit aan een ander uit te leggen of met hem te bespreken dan heeft die ander geen idee waar het over gaat.

Ik neem aan dat je je nu afvraagt waar het echt over gaat en ik hoop dan ook dat je verder leest.

Een voorbeeld ter verduidelijking.

Toen onze kinderen waren geboren, eerst onze dochter en later onze zoon, werd door de kinderarts vastgesteld dat zij leden aan Cystic Fibrosis ook wel taaislijmziekte genoemd. Mijn echtgenote was er diep in haar hart echter van overtuigd dat de diagnose bij onze zoon niet correct was. Zij stopte met haar baan, wat haar aan het hart ging want ze hield van haar werk als kleuterleidster, om thuis haar kinderen dagelijks te behandelen. Ze werden samen in dezelfde kamer behandeld toen ze ouder werden terwijl mijn echtgenote verhaaltjes voorlas en ze regelmatig spelletjes en andere leuke dingen met elkaar deden. De behandeling vond twee keer per dag plaats en nam veel tijd in beslag; onze kinderen en mijn echtgenote vormden een hechte groep.

Ons gezin was bekend in het ziekenhuis. We kwamen gemiddeld een keer per maand op de poli voor controle. Onze kinderarts ging met pensioen en degene die hem opvolgde, wilde ons gezin beter leren kennen. Tijdens het gesprek gaf mijn echtgenote opnieuw aan dat ze twijfelde aan de diagnose voor onze zoon. Beide kinderen werden opnieuw getest en de uitkomst bevestigde het gevoel van mijn echtgenote. Het testresultaat van onze zoon was OK en je kunt je wel voorstellen dat we aan de ene kant ontzettend blij waren en aan de anderen in en in verdrietig omdat de diagnose voor onze dochter werd bevestigd. We zouden met de behandeling van onze zoon onmiddellijk kunnen stoppen, maar ik besloot om de behandeling langzaam af te bouwen. De kinderarts was het hier volledig mee eens.

Mijn echtgenote ging door met de behandeling van onze dochter terwijl onze zoon in dezelfde kamer speelde en ook naar de verhaaltjes van zijn moeder luisterde.

Zo’n 15 jaar later, enige tijd na het overlijden van onze dochter, spraken over het voorgaande met onze zoon en we waren geschokt van zijn reactie. Onze zoon was al die tijd boos op mij geweest omdat ik destijds besloten had om te stoppen met zijn behandeling. Alhoewel hij in dezelfde kamer was wanneer mijn echtgenote onze dochter behandelde, was hij van mening dat hij niet dezelfde aandacht kreeg.

Gedurende die 15 jaar was onze dochter altijd in onze gedachte. Gedurende al die jaren waren we bang dat het het laatste jaar van haar leven zou kunnen zijn. Onze zoon was OK, hij had niet die enorme aandacht nodig die onze dochter nodig had. Het duurde een behoorlijke tijd om te beseffen wat de invloed daarvan was geweest op onze zoon. Stel je voor, over een periode van zo’n 15 jaar was hij boos op mij geweest dat ik de beslissing had genomen dat hij niet meer behandeld hoefde te worden waardoor hij minder aandacht kreeg. Terwijl wij juist zo blij waren omdat mijn echtgenote vanaf het begin wist dat onze zoon gezond was, zelfs zeer gezond was. Maar stel je ook de mogelijkheden voor die we daardoor met z’n allen hebben gemist.

Hier staan we dan, een gezin van vier personen. Een dochter die elke dag moet worden behandeld en die weet dat ze niet lang zal leven. Dat ze anders is dan andere kinderen van haar leeftijd. Ik neem aan dat ik niet hoef uit te leggen wat dat voor haar heeft betekend. Een zoon die kwaad op mij is omdat hij naar zijn mening minder aandacht heeft gekregen omdat ik de beslissing nam om zijn behandeling te stoppen. Tijdens zijn pubertijd verbeterde de relatie met zijn moeder op een geweldige wijze. En naar mij, in een noten dop, ik was gewoon de “bad guy.” Een moeder die aan de ene kant enorm blij was dat haar zoon gezond was en tegelijkertijd in en in verdrietig omdat ieder jaar het laatste zou kunnen zijn van haar dochter. Een vader die veel op reis was en thuis mee hielp wanneer hij ook maar even kon. De rekeningen voor de behandeling van zijn dochter waren enorm en zijn grootste angst was om zijn baan te verliezen; reden waarom hij probeerde de beste in zijn vak te worden.

Hier staan we dan, een gezin van vier personen; vier personen die nauw met elkaar samenleefden en slechte en heel goede tijden met elkaar beleefden; die voor elkaar zorgden en met elkaar communiceerden, maar niet de echte vragen stelden en niet de echte problemen ter tafel brachten.

Hier staan we dan, een gezin van drie personen; drie personen die op de een of andere manier het verlies van hun dochter en een zus probeerden te verwerken. Die eindelijk met elkaar praatten en langzaam begonnen te begrijpen wat er echt was gebeurd, wat ze allemaal hadden kunnen doen en hadden moeten doen.

Hier staan we dan, een gezin van twee personen; twee personen die het verlies van een moeder en een zus, een dochter en een echtgenote proberen te verwerken. Die eindelijk begrijpen welke vragen hadden moeten worden gesteld en wat ze allemaal hadden moeten doen. Zo veel gemiste kansen.

Beste Lezer, ik heb maar één voorbeeld gegeven en ik weet dat mijn gezin niet het enige gezin is dat met een dergelijk verlies heeft te maken. Er zijn veel, heel veel gezinnen die een vergelijkbare situatie meemaken en bewust of onbewust proberen te overleven. Mijn vraag aan jou is om naar ieder gezinslid te kijken en jezelf af te vragen of je van elkaar echt alle gevoelens en problemen kent en begrijpt. Mijn volgende vraag aan jou is of je jezelf in de positie van de ander wil plaatsen en jezelf dezelfde vragen op nieuw te stellen.

Beste Lezer, maak niet dezelfde fout als ik en stel die vragen. Doe dat alsjeblieft en vergelijk dan elkaars resultaten en luister naar elkaar. Het is een uitstekende manier om elkaar te leren kennen en elkaars standpunt te leren begrijpen. Het is een goede manier om een gezond fundament te maken voor de beslissingen in je gezin. Op deze manier kan je een verlies voorkomen dat voor jou emotioneel “zwaar weer” kan betekenen en dat je jaren lang kan beïnvloeden. Het is je moeite en inzet meer dan waard.

Auteur: Hans Fransen

Stichting Jouw Rouwverwerking

Gaarne uw reactie.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.