(51) “Dan zet je toch gewoon de knop om!”

Ik zou graag willen dat de mensen goed nadenken over wat ze zeggen naar iemand die rouwt of verdriet heeft; soms is het genoeg om niets te zeggen en er gewoon voor de ander te zijn.

Je kent het wel… zo’n opmerking als: “Dan zet je toch gewoon de knop om!”

Ik spreek de wens uit, nee ik hoop vurig, dat je een dergelijke opmerking nooit eerder hebt gehad. Vooral op zo’n moment wanneer je het in je leven moeilijk hebt omdat… je een dierbare hebt verloren of nog steeds mist… omdat je kind nog steeds ernstig ziek is en de behandelingen maar niet aanslaan… je niet meer weet wat je moet doen omdat je alles al hebt geprobeerd… omdat… Op zo’n moment… weet je niet meer wat je moet zeggen… of je reageert heel direct, misschien zelf primair of primitief… of ging het “licht bij je uit”… omdat op zo’n moment zo’n opmerking bij jou heel veel pijn doet. Achteraf, weet je één ding heel zeker; empathie is een woord dat niet in het woordenboek van de ander staat, of deze heeft niet begrepen wat het betekend.

(NL) Rouw Button“Dan zet je toch gewoon de kop om!” Wat bedoel je dan met “knop?” Zit er dan ergens dan een knop en zo ja, waar dan? En als die knop bestaat, is het dan alleen aan of uit of is het veel complexer dan dat? En, wat bedoel je met “gewoon?” Gewoon in de zin dat jij zo’n knop bij jou geregeld aan of uit zet? En, wat zegt dát over jou?

Het is mij overkomen, zelfs meerdere keren. Ik begon op een gegeven moment bijna aan mijzelf te twijfelen, of ik het allemaal wel goed had begrepen, of ik wel goed bezig was. Ja, bijna, want op dat moment bleek ik niet de enige te zijn die dit was overkomen en overkomt; helaas zou ik zeggen.

Inmiddels heb ik ervaren dat er geen “knop” is die je “gewoon” omzet; het is veel complexer. Het kost tijd voordat je je weer goed begint te voelen. De tijd die jij daarvoor nodig hebt duurt zolang als het voor jou duurt en het is niet aan de ander om daar een oordeel over te hebben. Het kan ook zomaar zijn dat ik andere vrienden en mensen om mij heen heb dan vroeger. Mensen die begrijpen hoe ik mij af en toe kan voelen… mensen die empathie hebben… mensen die zelf ook zo het één en ander hebben meegemaakt.

Wat ik inmiddels heb geleerd is dat op het menselijk emotionele vlak er niets “gewoon” gebeurt. Ik heb ook geleerd dat er geen “knop” bestaat die emoties aan of uit zet. Ik zou graag willen dat de mensen goed nadenken over wat ze zeggen naar iemand die rouwt of verdriet heeft; soms is het genoeg om niets te zeggen en er gewoon voor de ander te zijn.

Auteur: Hans Fransen

Oprichter van Stichting Jouw Rouwverwerking

Gaarne uw reactie.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.