(50) Niemand heeft me ooit verteld…

In mijn vorige blog heb ik een tekst aangehaald van C.S. Lewis. Het zijn heel mooie teksten, waarvan één in het bijzonder. Het beschrijft wat je voelt wanneer je kort geleden een dierbare hebt verloren. Hier komt het.

Niemand heeft me ooit verteld dat verdriet zoals angst voelde. Ik ben niet bang, maar het is het gevoel alsof je bang bent. het dezelfde onrustige gevoel in de maag, de dezelfde rusteloosheid, het geeuwen. Ik blijfmaar slikken. 

Op andere momenten voelt het alsof je een beetje dronken bent, of wat draaierig. Er is een soort van onzichtbare sluier tussen de wereld en mij. Ik vind het moeilijk om op te nemen wat iemand zegt. Of misschien, moeilijk om het te begrijpen. Het is zo oninteressant. Toch wil ik dat anderen er voor mij zijn. Ik vrees de momenten wanneer het huis leeg is. Alsof zij met elkaar praten en niet naar mij… 

Een vreemd bijproduct van mijn verlies is dat ik bang ben om iedereen die ik ontmoet in verlegenheid te brengen. Op het werk, in de club, in de straat, zie ik mensen, naarmate zij dichter bij me komen, in hun gedachten proberen te overwegen of ze er iets over willen zeggen of niet. Ik haat het als ze doen, en als ze het niet doen… 

En verdriet voelt nog steeds als angst. Misschien als meer als spanning. Of zoals wachten; blijven wachten tot er iets gebeurt. Het geeft leven voortdurend een voorlopig gevoel. Niets lijkt het waard om te beginnen, om het even wat. Ik kan niet tot rust komen. Ik gaap, ik ben zenuwachtig, ik rook teveel. Tot nu toe had ik altijd te weinig tijd. Nu is er niets dan tijd. Bijna alleen maar tijd, alsmaar leegte…

Door C. S. Lewis, uit‘A Grief Observed’

Persoonlijk vind ik het stukje zo ontzettend mooi dat ik het met jullie moest delen.

Auteur: Hans Fransen

Oprichter van Stichting Jouw Rouwverwerking

Gaarne uw reactie.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.