(43) Waarom kan ik het maar niet vergeten?

Blijkbaar kan je niet alles accepteren en vergeten omdat het iets heel diep in je ziel heeft gekwetst.

Mijn moeder ontmoette een man waarmee zij uiteindelijk ging samenwonen; mijn vader was ruim 20 jaar daarvoor overleden. Ik was 22 jaar, studeerde aan de universiteit en was tot dan toe de man in huis. In het begin heb ik behoorlijk moeten wennen aan de nieuwe situatie, maar dat veranderde al snel. Hij gaf niet alleen rust, ik hoefde ook niet meer de man in huis te zijn en kreeg daardoor meer tijd voor mijn studie. Zijn kinderen waren al getrouwd. Hij had twee zonen en een dochter en ik was niet meer het enige kind. Met zijn zonen kon ik kon het goed vinden, we trokken veel met elkaar op. Het leven was goed.

Ik ontmoette een mooie en lieve vrouw… we trouwden… ik studeerde af en kreeg uitdagend en internationaal werk… we kregen ons eerste kind, een dochter. Ondanks dat vlak na haar geboorte de diagnose Cystic Fibrosis (een genetische ziekte) werd gesteld en we hierdoor zo onze problemen met de acceptatie door de familie hadden, waren we alles bij elkaar een heel gelukkig gezin.

Het gebeurde na een diner bij één van de zonen. Zijn vrouw maakte naar mij de opmerking dat onze dochter gelukkig ‘ons’ als ouders had want wij konden met haar ziekte omgaan. De andere zoon en zijn vrouw hadden dit nooit gekund, zei ze. Over haar gezin hield ze wijselijk haar mond. Het overviel me en wist op dat moment niet wat ik moest zeggen. Aan de ene kant was het een compliment, bedenk ik me nu, maar op dat moment voelde het voor ons met alles wat we in de familie na haar geboorte al hadden meegemaakt als een belediging. Het werd heel stil en we besloten naar huis te gaan.

De relatie tussen ons en de zoon en zijn vrouw bekoelde. Mijn moeder en mijn stiefvader voelden dat er iets was gebeurd tussen ons en zijn zoon, maar zij wilden zich er niet in mengen. Omdat mijn moeder en mijn stiefvader een bijzonder goede band met elkaar hadden hebben we het hen ook niet verteld; we wilden niet tussen hun relatie komen.

Het leven ging door. We hadden verdriet en we waren gelukkig. Geregeld was het leven heftig als een roller coaster en op andere momenten kon er gewoon niets verkeerd gaan. Wanneer aan ons werd gevraagd wat we zouden doen als we de keuze hadden alles in ons leven over te doen, dan hoefden we daar geen moment over na te denken, we zouden het zo weer doen.

Maar… waarom kan ik dan die opmerking van die vrouw maar niet vergeten?

Al schrijvende besef ik dat ik haar de opmerking kan vergeven. Maar blijkbaar kan ik niet alles vergeten en accepteren vergeten omdat het iets heel diep in mijn ziel heeft gekwetst.

Auteur: Hans Fransen

Stichting Jouw Rouwverwerking

Gaarne uw reactie.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.