(41) De filmscene

Het was een nogal heftige film met veel geweld. De film boeide me niet echt en ik zapte door de verschillende scenes. Opeens was daar die scene waarin de man alles verloor, een scene waaraan ik steeds moet denken.

“… de man heeft alles verloren… zijn vrouw… zijn kinderen… zijn huis… alles ging in vlammen op… in brand gestoken… als waarschuwing. De man heeft geen toekomst meer… heeft niemand meer om voor te zorgen… je ziet het aan zijn ogen… je ziet de dood in zijn ogen… hij is niet bang voor de dood… is niet bang meer om te sterven…”

In onze wereld gaat het gelukkig gewoonlijk niet zo ‘extreem’ of zo ‘zwart-wit’ als in de film. Wat mij raakte in de scene was de herkenning: ook voor mij gold in de periode nadat mijn echtgenote was overleden dat ik vond dat ik geen toekomst meer had en ‘niemand’ meer had om voor te zorgen. In die periode bleven mensen bij mij uit de buurt; zij zagen blijkbaar ook de dood in mijn ogen.

Ik ben weer zover dat ik een vriendin heb met wie ik een heel hechte band heb gekregen. Ik heb weer een toekomst en iemand om vol liefde voor te zorgen. De grauwsluiers voor mijn ogen, waardoor ik de wereld om mij heen bekeek, zijn stuk voor stuk verdwenen. De mensen blijven niet meer uit de buurt en maken weer een praatje met me. Ze complimenteren mij zelfs dat ik er steeds beter uitzie en rust uitstraal. Zo voel ik het ook. Sterker nog, ik voel mij steeds meer in balans komen en ben daardoor instaat om vol van energie weer aan mijn toekomst te werken. Energie die ik niet uit mijzelf haal, maar energie die ik juist ontvang door aan die toekomst te werken.

Het gaat stapje voor stapje de goede kant op. Het heeft allemaal behoorlijk wat tijd genomen, maar ik kom er weer aan.

Ik besef het, het is mijn verhaal, maar het kan ook jouw verhaal zijn.

Auteur: Hans Fransen

Stichting Jouw Rouwverwerking

Gaarne uw reactie.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.