(36) Aanvaarding

Het voelt als een rit in een ‘roller coaster’ die een enorm traject aflegt. Niet meer over die hoge bergen en met duizeling wekkend snelheid door diepe ravijnen. Dat deel van de rit ligt achter mij. Het voelt als het rustige einde na een woeste rit. Nu gaan we over glooiende heuvels, door schitterende bossen en langs traag stromende rivieren. De omgeving waar we nu doorheen gaan is bijna met geen pen te beschrijven. Zo ontzettend mooi. Waarom dan toch die melancholie en tegelijkertijd toch ook een beetje blij?

Het is weer die periode in het jaar dat de verjaardag van mijn overleden echtgenote werd gevierd en een paar weken later het overlijden van onze dochter wordt herdacht.

Terwijl we buiten op het terras gezellig zitten te praten, de zon volop schijnt, kinderen lachend buiten spelen, iedereen blij is en volop geniet… zit ik wat “somber” voor me uit te staren en ben niet echt “aanwezig”. Niet dat ik verdrietig ben of zo, laat staan depressief… nee zeg, eerder melancholisch… en tegelijkertijd toch ook een “beetje” blij.

Het voelt als een rit in een ‘roller coaster’ die een enorm traject aflegt. Het is niet meer die rit over die hoge bergen en met duizelingwekkende snelheid door diepe ravijnen; dat deel van de rit ligt achter mij. Het voelt als het rustige einde na een woeste rit. Nu gaan we over glooiende heuvels, door schitterende bossen en langs traag stromende rivieren. De omgeving waar we nu doorheen gaan is bijna met geen pen te beschrijven. Zo ontzettend mooi. Waarom voel ik dan toch die melancholie en ben ik tegelijkertijd toch ook een beetje blij?

Het woeste gedeelte van de rit met de ‘roller coaster’ heeft mij geleerd om te accepteren, of misschien beter, te aanvaarden wat op mijn pad komt. Het heeft geen zin om iets tegen te houden wat je toch niet kan tegen houden. Die aanvaarding geeft mij weliswaar veel rust, maar het brengt mij niet in balans. Balans? Ja, balans tussen het emotionele en het rationele of met andere woorden tussen het hart en het hoofd.

In balans komen is één ding, in balans blijven is toch heel iets anders. Het zal mij persoonlijk niet meevallen in balans te blijven. In mijn vroegere leven is mijn rationele kant door het werk sterk ontwikkeld. Mijn emotionele kant is lang zo sterk niet ontwikkeld. Het zal veel energie, inzet en uithoudingsvermogen gaan kosten om mijn emotionele kant ervaring op te laten doen; aan mijn passie zal het niet liggen.

Inmiddels is de ‘roller coaster’ op een punt aangekomen waar ik schitterende vergezichten kan zien. Vergezichten die zo uitnodigend zijn dat je daar wel naartoe moet gaan. Ik besef dat ook ik daarnaartoe wil en de ‘roller coaster’, waarin ik nog steeds zit, kan wat mij betreft niet snel genoeg stoppen. Alleen heb ik geen idee waar het eindstation is. Ik wil uit die ‘roller coaster’ en wil weer verder over mijn (levens)pad. Tegelijkertijd begin ik mij bewust te worden dat ik mezelf de tijd moet gunnen om tot rust te kunnen komen en ook, en dat verbaast mij nog het meest, om met anderen gezamenlijk de reis te maken naar die schitterende en uitnodigende vergezichten.

De ‘roller coaster’ neemt een lange flauwe bocht, vermindert geleidelijk vaart en aan het einde van de bocht komt, liggend in het centrum van een grote stad, het eindstation in zicht. Wanneer we daar aankomen wordt het tijd om de voorbereidingen te treffen om gezamenlijk naar het volgende doel van de reis te gaan.

Waar we heen gaan is weliswaar zichtbaar, maar wat we daar zullen vinden is nog niet zo duidelijk. Wat ik wel weet… eerder voel… is dat we daar op enig moment moeten aankomen. Het is voor ons belangrijk om daar te zijn. Men wacht al geruime tijd op ons. Het waarom en het wat dat we daar zullen vinden, wordt wel duidelijk  wanneer we daar aankomen. Ik heb voor mezelf besloten in de tussentijd de weg die we zullen gaan, stapje voor stapje af te leggen en te genieten van alles om mij heen, ook alles uit het leven te halen wat er in zit en tegelijkertijd de lessen te leren en de oefeningen te doen die nodig zijn om beter in balans te komen en vooral te blijven. Wanneer we bij onze bestemming aankomen, zien we wel weer verder.

Voorlopig lijkt mij dit een goed plan. Er heeft een kanteling bij me plaats gevonden van “ik ben melancholisch en een beetje blij” naar “ik ben blij en een beetje melancholisch”; dat is al een hele verbetering. Voor mij is het ook duidelijk dat ik mijn doel nog niet helder voor ogen heb. Wat dat doel ook mag zijn, intuïtief voel ik dat het goed  komt. Daar heb ik alle vertrouwen in.

Ik maak me er niet meer zo druk over, het is OK zo, het voelt goed.

Auteur: Hans Fransen

Stichting Jouw Rouwverwerking

Gaarne uw reactie.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.