(28) Inzicht

Ineens was het daar. Het kwam binnen als een donderslag bij heldere hemel. Het werd me allemaal duidelijk en begreep op dat moment dat er altijd hulp is wanneer je het echt nodig hebt. Je moet er wel om vragen en je moet wel weten aan wie je het vraagt en vooral wat je vraagt. Ze luisteren naar je vraag, maar vullen het op hun manier in. Je kan ze niets verwijten want ze deden wat je hebt gevraagd, maar wel op hun manier. Het zijn net juristen.

Ineens was het daar, het inzicht. Het kwam binnen als een donderslag bij heldere hemel. Het werd me allemaal duidelijk en ik begreep op dat moment dat er altijd hulp is wanneer je het echt nodig hebt. Je moet er wel om vragen en je moet wel weten aan wie je het vraagt en vooral wat je vraagt. Er wordt geluisterd naar je vraag, maar het antwoord komt niet altijd op de manier die jij in gedachte had. Dat is niet verwijtbaar, want er is gebeurd wat je hebt gevraagd, alleen op een andere manier. Beschermengelen zijn net juristen.

Vroeger heb ik altijd gewild dat mijn echtgenote ook begreep en wist hoe ze de financiën van ons gezin kon beheren. Ze wilde het niet en liet het graag aan mij over. En ze wilde het zeker niet wanneer ik als argument gebruikte dat ze het moest kunnen wanneer ik eerder zou komen te overlijden. Op dergelijke momenten hield iedere discussie op. Wat ik ook probeerde, ze wilde het niet. Het was voor haar een veel te beladen onderwerp. Haar reactie was steevast… “kom op zeg… ik ga toch eerder dood dan jij.” Ik vroeg ook aan mijn beschermengelen of ik langer mocht leven dan mijn echtgenote met de bedoeling dat ik vlak na haar zou overlijden. Dat laatste heb ik nooit echt naar mijn beschermengelen uitgesproken, maar ik denk dat ze me wel degelijk hebben begrepen.

Mijn echtgenote overleed inderdaad eerder. Ik heb het een paar maanden van tevoren voelen aankomen en ik denk dat zij het ook heeft gevoeld. Ze wilde er echter met geen woord over praten. Vlak voor ons 35 jarige huwelijk was ik in Londen voor mijn werk en wilde haar laten overkomen om daar onze trouwdag te vieren. Ze was echter met geen mogelijkheid naar Londen te krijgen. Mijn echtgenote had er geen zin in en wilde vooral thuisblijven. Die vrijdagmiddag toen ik aan het einde van het werk naar huis wilde gaan, ging het behoorlijk sneeuwen en alle vluchten werden gecanceld. De treinen naar huis, via de kanaaltunnel, waren allemaal tot aan het einde van het weekend volgeboekt. Die zondag zou ons 35 jarige huwelijk zijn. Met een paar collega’s hebben we hemel en aarde bewogen om naar huis te kunnen komen. Uiteindelijk hebben we een auto kunnen huren in Engeland, zijn we het kanaal overgestoken met een ferry en hebben we in Calais weer een auto moeten huren om naar Amsterdam te kunnen komen. Zaterdagavond kwamen we thuis en op zondagmorgen kon ik mijn echtgenote haar cadeau, een schitterend medaillon, geven voor haar huwelijksdag. Ze heeft het elke dag tot aan haar dood, drie weken later, gedragen.

Mijn beschermengelen hebben gehoor gegeven aan mijn wens. Een paar maanden na haar overlijden kwam ik, zo ervoer ik dat, voor een beslissing te staan. Het voelde voor mij of ik de keus moest maken: ga ik mijn echtgenote achterna of ga ik door hier op aarde? In werkelijkheid betekende dit: blijf ik hangen in mijn verdriet of zet ik dat verdriet om in positieve energie? Wat de keuze ook zou zijn, ik wist dat de keuze zou worden aanvaard door mijn beschermengelen. Ondanks al mijn verdriet en mijn eenzaamheid besloot ik om door te gaan en weer aan het werk te gaan. Mijn werk heeft me altijd heel veel energie gegeven en mijn bemanningen, mijn gouden teams, hebben mij altijd gesteund.

Tussen Kerst en oud en nieuw van datzelfde jaar, tijdens de vakantie met mijn zoon in California, kwam er nog zo’n moment. Met ernstige ademhalingsproblemen moest ik naar het ziekenhuis. Daar op dat moment, toen ik dacht dat ik zou stikken, besloot ik opnieuw om door te gaan.

Een jaar later ging ik met pensioen. De maanden daarna waren moeilijk en zwaar. Ik miste de afleiding van het werk en ik miste mijn bemanningen. Tegelijkertijd kwam ook het verdriet over het verlies van mijn echtgenote en mijn dochter in zijn volle omvang naar boven. Met de verwerking van al het verdriet in die periode kwam ook de belofte aan mijn dochter weer boven drijven. De belofte om mensen te helpen bij het verwerken van hun verdriet. En opeens was daar weer zo’n beslismoment: ga je door of blijf je hangen? En ook toen besloot ik, op drift geraakt in een zee van gigantisch hoge golven van emotie, om het roer weer ter hand te nemen; om mijn koers te verleggen; om door te gaan.

Dat derde besluit voelde toch wel heel anders dan die vorige keren. Ik voelde dat een nieuwe keuze niet meer zou worden voorgelegd. Dit besluit was definitief.

Na deze derde keuze kreeg ik weer energie, creatieve energie, om de belofte aan mijn dochter te kunnen concretiseren. Ideeën kwamen, teksten ontstonden, contacten kwamen overal vandaan, en opeens constateerde ik dat dit alles kon vertalen in een Stichting. Het verhaal van de Stichting kennen jullie. Het staat op deze site beschreven. Wat jullie niet weten is dat ik regelmatig uit allerlei verschillende hoeken zomaar steun ontving, ideeën ontving, en teksten ontving om de Stichting volledig tot leven te kunnen laten komen. Ik begrijp nog steeds niet goed wat mensen vanaf dag één heeft getriggerd om te reageren, maar ik weet wel dat er dagelijks een wonder is gebeurd. Ik weet ook dat ik niet alleen door mijn beschermengelen word gesteund, maar ook door mijn dochter. Zij doet wat zij in haar universum kan doen om mij te helpen haar idee hier op aarde te verwezenlijken.

Wat mij nog het meest verbaast is dat ik, ondanks al mijn verdriet en al mijn emoties, een blij mens ben. Een mens die weer kan schaterlachen en die zich weet gesteund door schitterende mensen om zich heen en door een geliefde die hem in alle aspecten aanvult.

Opeens was het inzicht daar. Het kwam binnen als een donderslag bij heldere hemel. Het is allemaal zo simpel. Ja, achteraf. Wanneer je ondanks al je verdriet, emoties en tegenslagen besluit om door te blijven gaan. Wanneer je je inzet om anderen te helpen, dan krijg je steun van alle kanten en vooral ook van je beschermengelen. Dit inzicht heeft mij een enorm “rijk” mens gemaakt. Een mens die langzaam volledig tot zich zelf komt en daardoor in staat is dat te doen waarvoor hij op deze wereld is.

Wat ik ook heel zeker weet is dat beschermengelen bestaan en je helpen wanneer het echt nodig is.

Auteur: Hans Fransen

Stichting Jouw Rouwverwerking

Gaarne uw reactie.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.