(100) Hoe eenvoudig het kan zijn

De laatste tijd lijkt het of ik steeds meer Engelen op Aarde ontmoet. Engelen die je laten zien… hoe eenvoudig het allemaal kan zijn… mag zijn… is. Hoe prachtig de wereld is… hoe prachtig jezelf bent… en… de mensen om je heen. Hoe met een paar woorden… je wereld kan kantelen… van regen naar zonneschijn… van somberheid naar blijheid… van in en in verdriet naar momenten waar je dat verdriet even kan vergeten. Hoe met eenvoudige inzichten… sluiers een voor een worden verwijderd… waardoor alles glashelder… lichter… serener… blijer wordt… en je weer in en in kan genieten van het leven.

Dergelijke momenten vormen voor mij de diamanten in mijn leven.

Met dank aan alle Engelen om mij heen… ik hou van jullie!

(99) Een bijzondere ontmoeting

Het vrouwelijke in het mannelijke naar boven halen om de Wereld mooier te maken voor al die Prachtige Zieltjes die echt geboren willen worden, die echt gedragen willen worden in het tastbare stuk, want de ongeboren Prachtige Zieltjes zijn er ook, zijn bij ons en zullen ons dragen, uitdragen en meedragen voor altijd.

Op zaterdag 26 mei heb ik een bijzondere man mogen ontmoeten, welke aan mijn tafel kwam zitten om ”een Fluiztering- een cadeautje voor jezelf” te mogen ontvangen via het automatisch schrift. In deze ontmoeting zijn er heel wat woorden gezegd, aangehoord, opgeschreven, echter ook een aantal die onbeschreven bleven, maar door de energie opgepikt zijn in dit bijzondere moment en tot uiting mochten komen via dit stuk.

We hebben even kort gesproken over hetgeen er bij u speelde naar aanleiding van het trieste gebeuren van uw dochter. Hoe bijzonder en hoe mooi het proces voor u is gaan stromen door haar en deze u heeft ervaren en nog ervaart mag delen met anderen via uw blog en het schrijven van een boek.

Het geheel maakte de cirkel af toen we het over ongeboren zieltjes hadden gehad met daarbij de ongeschreven emoties, het ongelooflijke verdriet maar ook de Kracht en Liefde die nodig is om het te mogen ervaren, te accepteren en te mogen delen in onvoorwaardelijke liefde. De erkenning, de herkenning. Het proces van het in Liefde ontstaan van een prachtig Zieltje, de wil tot vorming en uiteindelijk helaas het niet mogen geboren worden op Moeder Aarde omdat het Lot zoals velen zouden zeggen zo is gelopen.

Echter het Prachtige Zieltje is niet voor niets bij jou gedragen, heeft zich geborgen gevoeld en vrij om zich te mogen nestelen echter was dit moment al voldoende om verder te mogen groeien naar een ander moment wellicht om daadwerkelijk geboren te mogen worden.

De eenvoud, de sereniteit, de authenticiteit, de wil en de kracht zit in dit Zieltje die je deze ervaring wilt meegeven om gedragen te worden, want dat is uiteindelijk het doel. Gedragen worden, letterlijk in het Hart, in de Ziel van alle betrokkenen zodat allen kunnen leven op de manier die zij wensen en willen.

Rouw in deze is erg belangrijk, vieren van het leven is aan de andere kant ook erg belangrijk, dat is voor eenieder verschillend en heel persoonlijk.

Het feit dat er erkenning is van dit prachtige Zieltje, zal alle betrokkenen zich dichter bij zichzelf brengen, en het Zieltje mogen ontvangen zoals het bedoeld is.

Het Zieltje in is aangeraakt door de onvoorwaardelijke Liefde vanuit de Bron der Liefde en deze aanraking zal je voor altijd bij je dragen in je Hart, in je Ziel als een geschenk ervaren ondanks het verdriet en de pijn zal deze erkenning uiteindelijk het antwoord zijn om verder te mogen gaan op een ieders Zielenpad.

Dit proces is heel moeilijk onder woorden te brengen en de emoties variëren bij ons, echter wat universeel is de onvoorwaardelijke Liefde, de erkenning dat dit prachtige Zieltje er was en nog is maar dan in een andere vorm. Communicatie in deze is heel cruciaal daar de een erover zal kunnen spreken, de ander niet.

De vraag is wat heb jij nodig om verder te kunnen gaan.

Je zou een dankbaarheidsbrief kunnen schrijven aan jezelf, aan je partner maar ook aan dit prachtige Zieltje, waarin jij je bloot mag geven op jouw eigen manier verwoorden of zonder woorden iets tastbaars mag ontvangen in dit proces op jouw Levenspad op Moeder Aarde.

Jij mag gedragen worden, jij mag gehoord worden, jij mag gezien worden, jij mag er Zijn zoals jij wilt.

Het prachtige Zieltje zal zijn of haar Zielenreis vervolgen met de missie die hij of zij moet afleggen om verder te gaan, maar dankzij jou dit mag doen.

Bijzonder is het feit dat deze ervaring je altijd zal voeden in Liefde, je zal voeden in onvoorwaardelijke Liefde, in geborgenheid, in eenheid, in alles wat jij voelt, als het even moeilijk is, als je even twijfelt aan alles, als je even geen energie hebt om positief te zijn over dit gebeuren, mag je naar dit plekje toe, wat alleen van jou is en van jouw prachtige Zieltje om even de verbondenheid te voelen van pure Liefde, het pure Zijn, het pure gevoel van eenheid.

De liefde die je dan ervaren mag schenkt dit Prachtige Zieltje jou omdat dit lijntje er altijd zal zijn, bij elke gedachte, bij elke stap, bij elk gebeuren in jouw leven zal hij of zij erbij zijn.

Dit is het vieren van zijn of haar aanwezigheid waardoor de energie zal veranderen, de energie zal een geschenk zijn aan jou en aan Moeder Aarde, wat dit is nodig om transformatie te bewerkstelligen waarbij Liefde, Eenheid en Puurheid de woorden zijn die als basis zullen fungeren voor de mensheid.

De mensheid is toe aan Liefde, eenheid en puurheid vanuit je Hart en Ziel te leven, te werken, te handelen om samen iets te bouwen waar onze prachtige Zieltjes als boodschappers zullen worden gezien en als aanrakingen die we ons zelf mogen schenken, ons Hart mogen schenken, onze Ziel mogen schenken om samen verbroedering, verbinding en Vrede te mogen ervaren.

Het vrouwelijke in het mannelijke naar boven halen om de Wereld mooier te maken voor al die Prachtige Zieltjes die echt geboren willen worden, die echt gedragen willen worden in het tastbare stuk, want de ongeboren Prachtige Zieltjes zijn er ook, zijn bij ons en zullen ons dragen, uitdragen en meedragen voor altijd.

Een hele mooie dag en laat de Ziel het antwoord zijn op al onze vragen, onze pijnen, onze verdriet, onze vreugde, onze teleurstellingen, onze momenten samen en apart van elkaar.

Laat je Ziel Zijn in de eenvoud, in de ontmoeting met die ander.
Laat je Ziel Dansen in de eenvoud, in de ontmoeting met die ander.
Laat je Ziel Zien in de eenvoud, in de ontmoeting met die ander.
Laat je Ziel Voelen in de eenvoud, in de ontmoeting met die ander.
Laat je Ziel Ervaren in de eenvoud, in de ontmoeting met die ander.

Laat dit Prachtige Zieltje Zijn, Dansen, Zien, Voelen en Ervaren om te dragen, gedragen te worden, mee gedragen te worden in dit rouwproces – dat de tranen van verdriet Parels mogen worden in Liefde gedragen mogen worden als een denkbeeldige Parelketting die je altijd om hebt.

Een hele mooie dag en heel veel Liefde in al uw werk en al uw mooie woorden die u mag dragen, uitdragen en meedragen door en voor uw mooie bijzondere dochter.

(98) Een ontmoeting

Wanneer je goed oplet op de wereld om je heen… dan kom je geregeld bijzondere dingen tegen om van te genieten… dan ontmoet je mensen waarmee je bijzondere gesprekken hebt. Hoe meer je je hiervan bewust bent… hoe mooier het leven wordt… hoe gelukkiger je wordt… ondanks dat grote verlies of de dierbare(n) die je hebt verloren.

We ontmoetten elkaar ergens op een vliegveld, wachtend tot we zouden worden opgeroepen om aan boord van het vliegtuig te gaan dat ons naar onze bestemming zou brengen. Zij ging naar Italië… een week naar een schildercursus in Florence en aansluitend daarop een week naar Venetië en Rome. Ik was onderweg naar huis.

De ontmoeting had iets magisch. We hadden beiden het gevoel dat we elkaar al heel lang kenden. Maar, dat kon gewoon niet. We waren opgegroeid in totaal verschillende culturen en werelden. Zij was opgegroeid ergens in Midden-Amerika en ik ergens in Noordwest-Europa. Tijdens het gesprek kwamen we erachter dat zij haar man en haar zoon had verloren… en… ik had mijn dochter en mijn echtgenote verloren. Zij had nog een dochter en ik nog een zoon. Het leek wel of we de twee helften van een geheel waren. We herkenden van elkaar het verdriet waarmee we worstelden… we begrepen elkaar door en door. Misschien hadden we daarom wel het gevoel dat we elkaar al heel lang kenden.

Ons gesprek duurde nog geen uur, maar het voelde zoveel langer. Het leek wel of we elkaar wel moesten ontmoeten… we elkaar moesten ontmoeten om ons bewust te maken dat je weliswaar door je verlies heel veel verdriet hebt… maar dat je daarin niet de enige bent.

Toen ze naar het vliegtuig liep dat haar naar Italië zou brengen leek het… alsof ze huppelde… alsof ze opgelucht was… alsof ze zich bewust was geworden dat zij niet de enige was die dierbare maatjes had verloren. Bij mij leek het alsof een sluier werd weggetrokken… waardoor alles een beetje helderder… blijer… lichter werd.

Het was zomaar een toevallige, korte ontmoeting. Maar toch… door de rust en de blijheid die het gaf… achteraf… zowel bij haar als bij mij… zou je (bijna) denken dat die ontmoeting door hogerhand was opgezet. En juist die kleine momenten… die kleine momenten die in schril contrast kunnen staan met het leven van alle dag… die kleine momenten zijn voor mij de momenten die het waard maken om alles uit het leven te halen wat er voor mij maar in zit.

Wanneer je goed oplet op de wereld om je heen… dan kom je geregeld bijzondere dingen tegen om van te genieten… dan ontmoet je mensen waarmee je bijzondere gesprekken hebt. Hoe meer je je hiervan bewust bent… hoe mooier het leven wordt… hoe gelukkiger je wordt… ondanks dat grote verlies of de dierbare(n) die je hebt verloren.

(97) Het is tijd om van koers te veranderen

Voor mij is het tijd om van koers te veranderen. Gevoelsmatig heb ik mijn belofte aan mijn dochter voor de invulling van haar laatste wens al tijdje geleden gerealiseerd. Het voelt niet meer als de invulling van een belofte, maar het is het veel meer een behoefte geworden. Een behoefte om dit werk te (mogen) doen.

Wat ik in de afgelopen jaren heb geleerd met het schrijven van deze blogs voor de Stichting Jouw Rouwverwerking is… dat ik aan het begin van deze reis absoluut niet kon overzien en niet kon beseffen wat ik allemaal zou meemaken op mijn reis over het pad van rouwverwerking… een reis met momenten waarin ik niet meer wist wat ik zou moeten doen om weer verder te komen in dit leven… momenten waarin ik liever wilde sterven om naar Huis te mogen, om mijn grote liefde weer te mogen zien en weer in mijn armen te mogen houden… en toch… en toch was erin die periode altijd iets dat, of iemand die mij op de een of andere manier motiveerde, stimuleerde, of soms zelfs een “duwtje” in de rug gaf om door te gaan… en op die momenten waar ik echt niet verder kon en het allemaal tegen zat, mijn beschermengelen mij duidelijk lieten voelen dat wanneer ik ze om hulp zou vragen, ik op de een of andere manier hulp zou ontvangen.

Wanneer ik in de afgelopen periode zo af en toe terug keek naar hoe ver ik was gekomen, was ik iedere keer verbaasd over wat ik in die tussentijd allemaal had bereikt. Gedurende de dagelijkse gang van zaken viel mij dat nooit zo op. Maar terugkijkend na een langere periode viel het juist op. Het gaf mij ook weer die extra kracht om door te blijven gaan op mijn levenspad.

Terugkijkend had ik misschien heel veel eerder hulp moeten vragen bij het verwerken van mijn rouw. Vermoedelijk heeft dat zo moeten zijn want het levenspad waarop ik mij nu bevind, voelt voor mij wel heel erg goed. Het is wat het is.

Het is tijd om van koers te veranderen want de verwerking van rouw betekent doorgaan. Meestal betekent doorgaan op een andere manier in het leven staan dan je eerder deed. Doorgaan met die zaken die voor jou belangrijk zijn in je leven. Ondanks dat grote verlies. Ondanks die rauwe pijn. Doorgaan met je leven… je moet wel.

Besef dat hoe dichter je bij de dierbare stond die je hebt verloren en besef dat hoe meer je van deze hebt gehouden, hoe rauwer en hoe dieper je verdriet is door het verlies. Aan de ene kant doet jou dat heel veel pijn en aan de andere is dat naar de dierbare die je hebt verloren een enorm compliment en het geeft ook aan hoe veel je van elkaar houdt.

Maar met dat doorgaan zet je ook je eerste stappen in het rouwproces. Met dat doorgaan begin je ook weer vooruit te kijken naar waar je naartoe gaat. Al weet je, of misschien besef je je bestemming nog niet. Ja, het wordt tijd om van koers te veranderen.

Ja, ook voor mij is het tijd om van koers te veranderen. Gevoelsmatig heb ik mijn belofte aan mijn dochter voor de invulling van haar laatste wens al tijdje geleden gerealiseerd. Het voelt niet meer als de invulling van een belofte, maar het is veel meer een behoefte geworden. Een behoefte om dit werk te (mogen) doen.

Voor de website van de Stichting is het ook tijd om van koers te veranderen. Op dit moment wordt een plan uitgewerkt om later dit jaar voor jullie een discussieforum aan de website toe te voegen. Het forum krijgt een beveiligde omgeving. Als je ideeën hebt voor de opzet of de inhoud van het forum dan hoor ik dat graag. Je kan mij via het contact formulier bereiken.

(96) Bewustwording

Het heeft toch zo moeten zijn!

Na het schrijven van mijn vorige blog over een gebroken hart bleef ik met een onbestemd gevoel achter. Een gevoel waar ik niet echt de vinger achter kon krijgen. Dat gevoel werd nog eens onderstreept met mijn vraag aan het einde van die blog:

“Wat als we in staat zouden zijn geweest om (onder begeleiding) onze rouw te kunnen verwerken… zou mijn zielenmaatje dan nu nog hebben geleefd?”

Het heeft “even” geduurd voor ik het antwoord had gevonden.

Hoe eerder je van je rouw bewust bent, hoe eerder je instaat bent om dat te kunnen verwerken en… hoe minder naar mijn mening de eventuele gevolgen zijn. Of je je rouw ook wilt verwerken is een keuze… die keuze is geheel aan jou.

Pas na het overlijden van Anne Birgit, onze dochter, beseften we dat we iets moesten doen aan het verdriet dat we gedurende die 21 jaar dat onze dochter leefde, hadden weggestopt. Weggestopt… omdat we beiden continu in een overlevingsstand stonden.

Dat wegstoppen van ons verdriet is gedurende al die jaren voor ons een tweede natuur geworden. We stonden er gewoon niet bij stil… ja… gewoon! Onverwerkte rouw “vreet” je eindelijk als het ware van binnenuit op. Het begint met onbestemde kwaaltjes… waarvan niemand de oorzaak kan vinden… tot zelfs, zoals mij is overkomen, twee openhartoperaties vlak achter elkaar… of zelfs erger toen mijn echtgenote overleed aan een gebroken hart. Het waren allemaal signalen van het lichaam dat er iets aan de hand was en dat ik mijn leven anders diende in te richten… misschien zelfs drastisch anders. Gedurende de jaren dat onze dochter leefde waren we ons echter niet bewust dat we ons verdriet moesten verwerken… en na haar overlijden konden we het niet… of wisten we niet hoe… een gemiste kans.

Maar… hoe word je je bewust van je rouw?

Je zou kunnen luisteren naar familie, vrienden en de mensen om je heen. Maar misschien heb je op die momenten geen behoefte aan hun mening.

Je zou een periodiek, een soort “dagboek”, kunnen bijhouden waarin je elke 3 of 6 maanden samenvat wat je in de afgelopen periode hebt meegemaakt… hoe je je hebt gevoeld en hoe je daarmee bent omgegaan. Nadat je dit een aantal keren hebt gedaan begin je misschien een trend te ontdekken hoe jij je op dat moment voelt ten opzichte van het begin van het verlies. Als jouw verlies op dat moment nog net zo heftig voelt als in het begin… dan kan dat een aanwijzing zijn dat het tijd wordt om hulp te zoeken… hulp te zoeken hoe je met dat verlies zou kunnen omgaan.

Op dit moment weet ik heel zeker dat wanneer wij direct vanaf de geboorte van Anne Birgit zo’n periodiek (elke 3 of 6 maanden) hadden bijgehouden, wij in een vroeg stadium van het leven van onze dochter ons bewust waren geworden dat wij ons verdriet, al of niet met hulp, (voortdurend) op de een of andere manier moesten verwerken. Ons leven zou er dan heel anders hebben uitgezien.

Het heeft toch zo moeten zijn!