(109) Moderne helden

Allen die moeilijke situaties aanpakken, of een levensbedreigende ziekte. Soms lukt het, soms niet. Maar ze blijven doorgaan.

De blog is dit keer geweid aan moderne helden. Het zijn allen die het gevecht aangaan om het tij te keren van de situaties waarin zij verkeren… of het gevecht aangaan tegen een ernstige of levensbedreigende ziekte die zij hebben. Het is een gevecht van lange adem. Soms lukt het… soms niet… Maar ondanks alle tegenslagen blijven ze doorgaan. Het zijn ongelooflijk mooie en vooral krachtige mensen die een lichtend voorbeeld zijn voor ons allen! Ja, helden zijn het zeker!

Helden… anderen noemen hen soms ook kanjers. Je merkt ze niet op! Je hoort ze niet! En toch kom je ze elke dag tegen.

Wat volgt is geen sprookje, het is de harde werkelijkheid

Zo was er de dochter die aan haar moeder vroeg of zij voor haar schoolproject de naam van een moderne held kon geven en ook kon vertellen waarom deze een held is. Het was geen vraag waarop de moeder direct een antwoord kon geven. De moeder vroeg aan mij of ik haar kon helpen en in een ingeving had ik voor haar een antwoord.

De moeder was gescheiden en zorgde alleen voor haar kinderen. De alimentatie werd ook niet echt geregeld door de vader aan haar afgedragen. Tja, daar sta je dan. Hoe nu verder?

Om te kunnen overleven besloot de moeder om een eigen bedrijfje te starten met een dienstverlening dat haar lag. Daarvoor was het nodig dat zij eerste een paar cursussen volgde. Ze moest wel… in haar ogen… en ze kreeg het met veel doorzettingsvermogen voor elkaar.

Net toen het bedrijfje begon te lopen, werd de moeder ziek. De diagnose die zij uiteindelijk kreeg, was dat ze kanker had. Het was weliswaar een vorm die behandelbaar was en mee te leven was… maar toch… de angst zat erin.

Het antwoord op haar vraag was dat iedere keer dat de moeder in de spiegel keek… ze naar mijn mening naar een held keek. Ondanks alle moeilijkheden, al het verdriet en de angst of het wel zou goedkomen… had ze het toch maar voor elkaar gekregen om een bedrijfje te starten zodat zij voor zichzelf en haar kinderen kon zorgen… en dat ze haar ziekte, weliswaar op de achtergrond nog vaag aanwezig, te boven was gekomen. Het maakt haar in mijn ogen… een held! Achteraf makkelijk gezegd… maar realiseer je wel dat de moeder die lange weg toch maar helemaal alleen heeft moeten afleggen.

Zo zijn er veel meer helden om ons heen

Je komt helden elke dag tegen. Het zijn mensen die ernstig ziek zijn en dat vooral niet aan anderen willen laten blijken… er met anderen niet over willen praten… om anderen niet te belasten met hun verdriet. Al was het maar om het stempel medelijden te vermijden, of om te voorkomen dat anderen hen bewust of onbewust uit de weg gaan… omdat die anderen zelf bang zijn of niet weten hoe zijzelf daarmee kunnen omgaan.

Al deze helden hebben ook… zeg maar zoiets als een kort lontje… ze hebben snel in de gaten of de interesse die van de ander uitgaat wel is gemeend… wel echt is! Ze doorgronden heel snel allerlei onzin verhalen die nergens op slaan.

Deze helden gaan ook gesprekken uit de weg waar anderen zeggen dat zij ook dat hebben meegemaakt, is het niet bij henzelf dan wel bij een ander, maar dan erger… vele malen erger. Soms gaat het zelfs zo ver dat onze held in hun ogen overdrijft. Wat je er ook van vindt… het is geen wedstrijd!

Daar komt nog bij dat de puzzels die onze helden moeten zien op te lossen… of voor de rest van hun leven mee moeten leren omgaan… vaak een proces van lange adem is. En omdat het vaak aan de buitenkant het verdriet of de ziekte niet goed is te zien, zijn anderen na wat langere tijd verbaasd dat onze helden nog niet zijn genezen. Hoe empathisch kan je zijn?

Veel mensen gaan bewust of onbewust onze helden uit de weg. Misschien is het omdat men de ziekte van de ander eng vindt… men er niets mee te maken wil hebben… men met een kant van het leven in aanraking komt waarvoor men bang is… een kant van het leven waar misschien de dood een rol speelt… een kant waar heel andere normen en waarden belangrijk zijn dan succes, schoonheid en status.

Een persoonlijke mening… of toch niet

Persoonlijk vind ik verdrietig dat men deze helden uit de weg gaat. Je loopt daardoor de kans mis om… ongelooflijk mooie en vooral krachtige mensen te ontmoeten… mensen die een lichtend voorbeeld zijn voor ons allen!

Alleen al daarom ben ik mijn dochter Anne Birgit voor eeuwig dankbaar dat zij mij op het pad van de Stichting Jouw Rouwverwerking heeft gezet. Ja, eeuwig… want hoeveel energie, plezier en dankbaarheid ik van mijn klanten en teams in mijn vroegere professionele leven ook heb mogen ontvangen, dat wordt bijna teniet gedaan door de aandacht en dankbaarheid die ik ontvang van onze helden.

Aan alle helden… Chapeau!

(108) Er zijn van die momenten in je leven…

Er zijn van die momenten in je leven, soms zelfs na jaren, dat je terug bent bij dat moment… dat moment dat je zoveel pijn of verdriet had… verdriet, omdat je een dierbare verloor… pijn, omdat je ernstig ziek was… dat je dacht dat je genezen was en bleek, dat je weer kanker hebt… of…

Dergelijke momenten heb je nu eenmaal bij het verwerken van je verdriet of van je rouw… ook al is dat misschien alweer jaren geleden. Op dergelijke momenten schiet je weer in je verdriet… moet je misschien weer net zo heftig huilen als toen… doet het misschien weer net zoveel pijn als toen. Dat mag, ook al is het misschien na jaren, daar is niets mis mee!

Mensen om je heen… zelfs dierbare mensen zoals familie en vrienden… begrijpen er misschien niets (meer) van wat er bij jou op dat moment gebeurt. Wanneer er dan wordt gevraagd wat er aan de hand is… en je gewoon geen woorden weet te vinden wat je op dat moment voelt… ja, dan is ook dat OK.

Misschien helpt het wanneer je geen woorden weet… als antwoord op hun vraag… dat je deze muziek laat horen gespeeld door Lili Haydn – The Last Serenade. Tranen en begrip komen dan vanzelf wel. Misschien begrijpen ze… of misschien voelen ze… wat er bij jou aan de hand is. En misschien ook niet. Zolang jij het maar begrijpt!

De verwerking van rouw kan best wel een tijdje duren. Dat is heel normaal. Iedereen verwerkt rouw immers op een eigen manier.

Maar let wel, het moet niet zo zijn dat je in je verdriet blijft hangen. De rauwe rouw van vroeger moet wel zijn veranderd in de zachte pijn van het verdriet en het gemis van nu. Want als die rauwe pijn van toen… nu nog, na jaren, aanwezig is… dan zou het goed zijn om hulp te zoeken. Geef dan wel aan dat het om de verwerking van jouw rouw gaat! Veel mensen gaan ervan uit dat jij je rouw inmiddels hebt verwerkt. Niet iedereen legt na jaren direct het verband dat het bij jou nog om (uitgestelde) rouwverwerking gaat.

(107) Ze voelde zich steeds meer in de steek gelaten

Alsof het zo had moeten zijn. Ergens, onderweg raakte ik tijdens een koffiestop in gesprek met Kathy (een gefingeerde naam). De blog gaat over haar en haar partner John (ook een gefingeerde naam), die worstelen met de ziekte van Kathy.

Het verhaal van Kathy

Kathy heeft borstkanker en de behandeling daarvan is ingrijpend en hebben de nodige gevolgen op en in het lichaam en op het lichaamsbeeld. De gevolgen zijn niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en dat wordt ook zo door haar ervaren.

Het veranderende lichaamsbeeld en de emotionele beleving kan worden gezien als een rouwreactie… op dat wat was… en nu is. En dat geldt niet alleen voor Kathy maar ook voor John.  Belangrijk is daarbij op te merken dat ieders rouwreactie en de manier waarop Kathy en John daarmee omgaan voor ieder verschillend is.

Nu Kathy weer langzaam opkrabbelt is John in zijn werk gevlucht. En tegelijkertijd begint Kathy nu pas te beseffen wat zij voelt… wat haar is overkomen… en… hoe moet ze nu verder. En juist op dit moment voelt Kathy zich daardoor door John steeds meer in de steek gelaten.

Zonder John te hebben gesproken

Ja, wat volgt zijn aannames, maar het zou zomaar kunnen zijn dat John diep van binnen van alles voelt… en dit niet weet te verwoorden… of het misschien zelfs… niet wil verwoorden.

Het zou ook zomaar kunnen zijn dat terwijl Kathy de behandelingen en ingrepen onderging, John er voor Kathy alleen maar kon zijn en ondersteuning kon geven. John begreep dat haar lichaam tijdens die periode aan “topsport” deed en nog doet, terwijl Kathy fysiek te moe was om veel, of om misschien zelfs ook maar iets te kunnen doen. In die periode was John voornamelijk de crisismanager in huis; maakte zich zorgen over hoe haar genezingsproces verliep… maakte zich zorgen hoe de kinderen en de familie met haar ziekte omgingen… regelde de huishouding… hoe ging zijn bedrijf of werkgever daarmee om. Heeft John wel tijd gehad of tijd kunnen nemen om voor zich zelf werkelijk te beseffen wat de gevolgen van Kathies ziekte (kunnen) zijn?

En misschien zou het kunnen zijn dat John bang is… bang omdat hij niet weet hoe hij met haar ziekte en de gevolgen daarvan moet omgaan… en hoe het verder moet met Kathy… samen… of…

Communicatie

John en Kathy moeten met elkaar praten en vooral blijven praten.  Ja, voor mij is het helder, maar dat hoeft nog niet zo te zijn dat het voor John en Kathy helder is.

Naar mijn mening is het nodig dat Kathy en John samen om de tafel te gaan zitten en ieder zelf het verhaal doet over… wat wordt gevoeld… of gemist… wat de zorgen zijn… misschien zelfs bang voor is.

Naar mijn mening zou het ook goed zijn dit samen met een begeleider doen, zodat deze naast het helpen verwoorden van ieders verhaal tegelijkertijd ook begrip kan kweken dat zowel Kathy als John op een eigen manier door een rouwproces gaat. Het maakt niet uit hoe je door dat rouwproces gaat en hoe lang het duurt… als dat rouwproces maar wordt doorlopen!

(106) De wachtkamer

In de wachtkamer van de Poli Radiotherapie was het stil. De stilte was, ondanks dat er zachtjes tussen de aanwezigen werd gesproken, bijna sereen te noemen. Je kwam er tot rust. Dat was voor sommigen wel nodig gezien de behandelingen waarvoor zij kwamen.

Sommigen waren gelaten en hadden zoiets van… ja… het moet maar… het is niet anders… ik heb kanker… ik moet nog maar zien of ik daarvan mag genezen… ik ga ervoor en zie wel hoever ik kom. Anderen bladerden in een tijdschrift of waren verzonken in de berichten op hun telefoon. Ook waren er af en toe groepjes die zich geen houding wisten te geven, luid pratend met elkaar terwijl de patiënt die zij begeleidden er maar stilletjes bijzat… niet in het gesprek betrokken werd… alsof deze gewoon niet aanwezig was. Maar de serene sfeer in de wachtkamer had uiteindelijk toch het gevolg dat de aanwezigen zich begonnen te ontspannen.

Het was niet altijd makkelijk om het verschil tussen de patiënt en de begeleider te zien. Maar soms was het glashelder wie de patiënt was… wanneer je in de ogen van de ander keek, leek het net… of die ander naar een andere wereld keek… een onvoorstelbaar schitterende wereld waarin harmonie en ware-liefde centrale thema’s zijn. Op zo’n moment was het alsof mijn wereld letterlijk tot stilstand kwam… alsof ik weer in de ogen van mijn dochter keek… in de dagen voor haar overlijden. Zodra ik mij weer bewust werd van mijn omgeving kon ik aan de blik van de ander zien dat we elkaar begrepen… en op de een of andere manier… ook met elkaar verbonden waren.

De sfeer in de wachtkamer veranderde… het werd onrustig. Twee vrouwen kwamen binnen. De een gelaten, stil en naar binnen gericht. De ander onrustig en ietwat geagiteerd. Het was bijna onmogelijk om niet naar het gesprek te luisteren.

Het gesprek ging over het gegeven dat de patiënt het weliswaar ontzettend fijn vond en de ander ook heel dankbaar was dat deze haar dagelijks naar het ziekenhuis bracht, de patiënt toch iets terug wilde doen als blijk van waardering. Maar ondanks dat de ander het met liefde deed zonder daarbij iets terug te verwachten, voelde de patiënt zich bezwaard.

Ik kon met die twee mensen meevoelen omdat ik ook iemand begeleid en daar af en toe ook een dergelijk gesprek plaatsvindt.

Inmiddels ben ik van mening dat gevierd zou moeten worden dat mensen bereid zijn elkaar te helpen zonder daarvoor een tegenprestatie te verwachten. En tevens dient te worden gevierd dat een (ernstig) zieke patiënt bereid is om de hulp van een ander te accepteren… want ook dat is voor die patiënt (soms) moeilijk te aanvaarden.

Persoonlijk ben ik ook van mening dat dergelijke momenten niet moeten worden gevierd omdat de patiënt nog in leven is… nee, iedereen, of die nu gezond of ziek is, moet in mijn ogen immers iedere dag vieren en alles uit het leven halen wat er menselijkerwijs ook maar inzit.

Maar het mooiste vind ik nog wel dat uit een aantal gesprekken bij mij het beeld ontstond dat je in moeilijke situaties hulp krijgt van mensen waarvan je het in eerste instantie niet zou hebben verwacht.

Het blijkt maar weer, er zijn vele engelen onder ons.

(105) December 2018 Kerstgevoel

Laat de Goedheid in jou het Wonder voor de ander zijn.

Kerst staat voor de deur met al zijn glitters en schitters die in straten, huizen, winkels, kerken en scholen stralen om de kerst te verwelkomen als een warme deken die ons allen doet verblijden, verbinden, verliezen in moeilijke momenten , in het moment van SamenZijn en onze Ziel en Zaligheid te mogen uiten in twee daagjes die onze lieve Heer ons doet versmelten.

Onze Ziel en Zaligheid gaat ver terug in een tijd waarin mijn Kerstherinneringen mijn Ziel doet dansen bij het horen van al die mooie Kerstliedjes, het zien van alle Kerstlichtjes – de Zaligheid die dan voelbaar is brengt je even terug in de tijd , je doet stilstaan net als de sneeuw die een deken van sereniteit en rust uitstraat in de herinneringen die gepaard gaan met tranen van vreugde, maar ook parels zijn van verdriet.

De Ziel van mijn vader die deze periode extra aanwezig is, de Ziel van KerstSpirit altijd zo mooi  en  geweldig vond als we met z’n allen aan een mooie gedekte tafel zaten, waarbij familie, vrienden en onbekenden zich zelf mochten zijn, waarbij een lach en muziek zich verbonden met elkaar onder het genot van heerlijke gerechten en dranken die deze bijzondere ontmoeting compleet maakten. De smaakvolle mooie uitziende gerechten die met onvoorwaardelijke Liefde bereidt waren , waarbij  Saamhorigheid als één van de belangrijkste ingrediënten voelbaar en tastbaar waren in deze daagjes van vreugde, maar ook van verplichtingen, die vanzelfsprekend waren.

Deze eenheid van toen, het SamenZijn voel ik nog steeds als ik de KerstSpirit zijn gang laat gaan.

Deze tijd brengt herinneringen, brengt vreugde, brengt verdriet, brengt kracht, brengt eenzaamheid, brengt cadeaus en geschenken in vele vormen. Het mooiste geschenk ben je uiteindelijk zelf doordat je eigen Ziel zijn eigen plan voor ieder stukje van je leven naar waarde schat. Dit stuk in je leven brengt dat je terugkijkt op het afgelopen jaar, maar ook uitkijkt naar het nieuwe jaar, waarbij je mag erkennen hoe je je ontwikkeld hebt, wat je bereikt hebt.

Waardeer hoezeer je bent uitgegroeid tot een liefdevol, creatief mens die zijn eigen bijdrage levert op wat voor manier dan ook. De waarde die jij jezelf geeft, straal je uit, draag je uit waar je bent en met wie je bent.

Deze waarde, de Kerstwaarde is van groot belang, echter weten we ook allemaal dat deze KerstSpirit je ook doet beseffen dat je zo dankbaar mag zijn dat je deze mooie Kerstherinneringen hebt, mogen ervaren, dat je de gerechten van het Leven mag delen en dat jij je eigen KerstSpirit mag delen met dierbaren om je heen.

Het leven brengt ons niet altijd de geschenken die we willen ontvangen, echter elk geschenk mag wel uitgepakt worden op jouw manier. Jouw manier is de enige die je doet beseffen dat deze KerstSpirit er is of niet.

Er zijn miljoenen mensen die deze KerstSpirit niet tastbaar kunnen maken met het kiezen van recepten als een gevulde kalkoen of toch maar iets vegetarisch om het wel en wee van Moeder Aarde te respecteren, deze uitbundige daagjes zijn voor velen niet zo uitbundig en dat is denk ik de KerstSpirit die we ook mogen delen met elkaar als we samen zijn.

Kijk eens terug naar je leven, en doe dat met waardering en respect.  Hoeveel moeite je misschien ook hebt gehad, het zijn allemaal waardevolle onderdelen van jouw persoonlijke reis geweest. Geen ervan was fout. Houd van de persoon die je nu bent, en van alles wat heeft bijgedragen tot jouw evolutie.

Laten we De Goedheid die deze twee dagen mag uitdragen als een geschenk zien en deze delen met elkaar. De goedheid zien in die ander, in jezelf, in je kleinste overwinningen die je dit jaar hebt mogen bereiken. De kleinste overwinningen brengen nieuwe geschenken die onder de Kerst Boom liggen als wondertjes die je helpen om deze bruisende tijd te verlichten in welke vertaling dan ook.

Goedheid groeit in me elke keer wanneer ik dank uitspreek voor al het goede in mijn leven. Ik zie de wijsheid van goedheid telkens wanneer iets dat was geblokkeerd opnieuw begint te stromen, of wanneer het antwoord op een moeilijk probleem onverwachts komt. Ik denk eraan om te vragen om goedheid. Ik sta open voor de zegeningen ervan.

Verlicht elkaar, verlicht jezelf. Brandt een kaarsje voor jezelf en voor die ander die helaas geen kaarsje kan branden, laat dit wondertje van Licht zijn Energie brengen daar waar het nodig is.

Laat het wonder van Kerst het Licht brengen in de soms donkere tijden die je meemaakt, laat het wonder Licht zich delen met die ander om zich te vermenigvuldigen in de Energie die de lichtjes op straat, in huizen  uitstralen. Laat de warmte die dit Licht uitstraalt in de Energie vermengen en zich versmelten tot de juiste eenheid.
Ik wens een ieder de mooiste Kerst toe en dat de KerstSpirit een ieder van ons mag verblijden, verbinden en verliezen in het moment van SamenZijn.

Laat de Goedheid in jou het Wonder voor de ander zijn.

Wat ik gewild heb
H. Oosterhuis – muziek: A. Oomen